Τεγέα, πόλις Ἀρκαδίας. “καὶ Τεγέην εἶχον καὶ Μαντινέην ἐρατεινήν” Ὅμηρος. καὶ Παυσανίας ηʹ “Μαντινεὺς καὶ Τεγεάτης καὶ Μαίναλος Τεγέαν κτίζουσι καὶ Μαντίνειαν”. Λέπιδος δ´ ἐν ἱστορίας ἐπιτομῆς πρώτῳ περὶ Λακεδαιμονίων οὕτω φησί “χρᾷ δ´ αὐτοῖς ἡ Πυθία ἐπ´ Ἀρκαδίᾳ ὧδε Ἀρκαδίην μ´ αἰτεῖς. μέγα μ´ αἰτεῖς, οὔ τοι δώσω. πολλοὶ ἐν Ἀρκαδίῃ βαλανηφάγοι ἄνδρες ἔασιν, οἵ ς´ ἀποκωλύσουσιν. ἐγὼ δέ τοι οὔ τι μεγαίρω. δώσω τοι Τεγέην ποσσίκροτον ὀρχήσασθαι. ἐχρῶντο δὲ καὶ πάλιν, καὶ ἀφικνεῖται αὐτοῖς τάδε ἔστι τις Ἀρκαδίης Τεγέη λευρῷ ἐνὶ χώρῳ, ἔνθ´ ἄνεμοι πνείουσι δύο κρατερῆς ὑπ´ ἀνάγκης, καὶ τύπος ἀντίτυπος καὶ πῆμ´ ἐπὶ πήματι κεῖται. ἔνθ´ Ἀγαμεμνονίδην κατέχει φυσίζοος αἶα, τὸν σὺ κομισσάμενος Τεγέης ἐπιτάρροθος ἔσσῃ”. ἔστι καὶ Τεγέα ἐν Κρήτῃ ὑπὸ Ταλθυβίου κτισθεῖσα. ὁ πολίτης Τεγεάτης ὡς Ἐλεάτης, καὶ θηλυκὸν Τεγεᾶτις. ἦν δὲ καὶ μελοποιὸς Ἀνύτη Τεγεᾶτις. λέγεται καὶ Τεγεάς ὡς Ἰλιάς. ὀξύνεται. ὡς Σοφοκλῆς.