1 Δάαι· Σκυθικὸν ἔθνος. εἰσὶ δὲ νομάδες. λέγονται καὶ Δάκαι μετὰ τοῦ κ.
Translation pending
Ἐγγελᾶνες· ἔθνος Ἰλλυρίας, οἱ αὐτοὶ τοῖς Ἐγχελέαις, ὡς Μνασέας ἐν γ τῶν Περιηγήσεων (fr. 6 Cappelletto).
Translation pending
Ἔγγυον· πόλις Σικελίας. τὸ ἐθνικὸν Ἐγγυῖνος, ὡς Ῥηγῖνος.
Translation pending
Ἔγεστα· πόλις Σικελίας, ἔνθα θερμὰ ὕδατα, ὡς Φίλων (FGrHist 790 F 36). ἀπὸ Ἐγέστου τοῦ Τρωός. τὸ ἐθνικὸν Ἐγεσταῖος, καὶ θηλυκῶς.
Translation pending
Ἔγρα· πόλις Ἀραβίας πρὸς τῷ Αἰλανίτῃ κόλπῳ. τὸ ἐθνικὸν Ἐγρηνός ὡς Βοστρηνός.
Translation pending
Ἐγχελεῖς· ἔθνος Ἰλλύριον, ἢ ἀπὸ τοῦ Ἐγχελής ἢ ἀπὸ τοῦ Ἐγχελεύς. λέγεται καὶ Ἐγχελέαι ἀπὸ τοῦ Ἐγχελής ἢ Ἐγχελέας. λέγεται καὶ Ἐγχελίς θηλυκῶς. οἱ οἰκοῦντες Ἐγχελεῖς.
Translation pending
Ἔδδανα· πόλις πρὸς τῷ Εὐφράτῃ, κατοικία Φοινίκων, ἀπὸ Ἐδδανοῦ ἡγεμόνος. τὸ ἐθνικὸν Ἐδδανεύς.
Translation pending
Ἐδεβησσός· πόλις Λυκίας, ὡς Καπίτων ἐν Ἰσαυρικῶν α (FGrHist 750 F 1). τὸ ἐθνικὸν Ἐδεβησσεύς καὶ Ἐδεβήσσιος.
Translation pending
2 Δαδίκαι· ἔθνος Περσικόν, Ἡρόδοτος ζ̄ (7,66).
Translation pending
3 Δαδόκερτα· φρούριον μέγα τῆς Ἀρμενίας μεταξὺ Μηδίας <καὶ ***>. τὸ ἐθνικὸν Δαδοκερτηνός τῷ ἐπιχωρίῳ τύπῳ.
Translation pending
4 Δαίδαλα· πόλις τῆς Ῥοδίας ἢ χωρίον, Στράβων ιδ̄ (14,2,2 [C 651,17]; 14,3,1 [C 664,5]). ἔστι καὶ ὄρος τῆς Λυκίας τὰ Δαίδαλα. ἡ δὲ πόλις ἀπὸ Δαιδάλου τοῦ Ἰκάρου ἡ ἐν Λυκίᾳ. διά τινος γὰρ ἕλους ἐπορεύετο διὰ τοῦ Νίνου ποταμοῦ, καὶ ὑπὸ χερσύδρου δηχθέντα τελευτῆσαι καὶ ἐκεῖ ταφῆναι καὶ κτισθῆναι πόλιν φησὶν Ἀλέξανδρος ἐν Λυκιακοῖς (FGrHist 273 F 61). ἔστι καὶ Ἰνδικῆς. καὶ Κρήτης ἄλλη. ὁ πολίτης Δαιδαλεύς ὡς Σαμόσατα Σαμοσατεύς, καὶ Δαιδαλίς τὸ θηλυκόν.
Translation pending
5 Δαιδάλεια· πόλις Ἰταλίας, Δαιδάλου κτίσμα, ἥτις Ἰουλία νῦν καλεῖται, Ῥωμαίου ἄρχοντος κληρουχήσαντος. τὸ ἐθνικὸν Δαιδαλεύς.
Translation pending
6 Δαιδαλίδαι· δῆμος τῆς Κεκροπίδος φυλῆς. ὁ δημότης Δαιδαλίδης. τὰ τοπικὰ ἐκ Δαιδαλιδῶν <ἐν Δαιδαλιδῶν εἰς Δαιδαλιδῶν>.
Translation pending
7 Δακία· χώρα πλησίον Βορυσθένους. οἱ <οἰκοῦντες> Δακοί, οὓς καλοῦμεν Δάους· „Γέτας γὰρ τοὺς πρὸς τὸν Πόντον κεκλιμένους καὶ τὴν ἕω, Δάους δὲ τοὺς πρὸς τἀναντία πρὸς Γερμανίαν καὶ τὰς τοῦ Ἴστρου πηγάς. καὶ παρ’ Ἀττικοῖς δὲ τὰ τῶν οἰκετῶν ὀνόματα Δᾶοι καὶ Γέται“ (Str. 7,3,12 [C 304,18]).
Translation pending
8 Δάλμιον· πόλις Δαλματίας μεταξὺ Ἰλλυρίας καὶ Ἰταλίας. τὸ ἐθνικὸν ὅμοιον ἢ Δαλμιεύς. „ἴδιον δὲ τῶν Δαλματέων τὸ διὰ ὀκταετηρίδος τῆς χώρας ἀναδασμὸν ποιεῖσθαι“ (Str. 7,5,5 [C 315,19]). Ἀππιανὸς (Ill. 32) δὲ τὴν πόλιν Δελμίνιον καλεῖ, Κουάδρατος (FGrHist 97 F 23) δὲ Δέλμινον. φασὶ δὲ αὐτοὺς καὶ Δαλμάτας.
Translation pending
9 Δαμαῖοι· ἔθνος παρὰ τοῖς Ἰχθυοφάγοις, ὡς Ἀπολλόδωρος (FGrHist 244 F 293).
Translation pending
10 Δαμασκός· πόλις Συρίας, μεσόγειος, ὕπερθε Φοινίκης, πρὸς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν. ὠνομάσθη δὲ ὅτι εἷς τῶν Γιγάντων Ἀσκὸς ὄνομα ἅμα Λυκούργῳ δήσας τὸν Διόνυσον ἔρριψεν εἰς τὸν ποταμόν, ὃν λύσας Ἑρμῆς τὸν Ἀσκὸν τοῦ δέρματος ἐγύμνωσεν, ὅθεν πρὸς οἶνον ἐπιτήδειον τὸ δέρμα. οἱ δὲ ὅτι Δαμασκὸς Ἑρμοῦ παῖς καὶ νύμφης Ἁλιμήδης ἐξ Ἀρκαδίας εἰς Συρίαν ἦλθε καὶ πόλιν ὁμώνυμον ἔκτισεν. ἄλλοι δὲ ὅτι Δαμασκὸς ἐφατίζετο ἀνήρ, Διονύσου δὲ τὴν Συρίαν ἀμπελόφυτον ποιήσαντος πελέκει ταῦτα ἔκοπτε, Διόνυσος δὲ ὀργισθεὶς ἐδίωξε καὶ ἐξέδειρεν *** ἐπράχθη Δαρμασκός *** καὶ οὕτω Δαμασκὸς κατὰ παραφθοράν. ὁ πολίτης Δαμασκηνός καὶ ἡ χώρα καὶ ἡ πόλις Δαμασκηνή.
Translation pending
11 Δανδάριοι· ἔθνος περὶ τὸν Καύκασον, ὡς Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 191).
Translation pending
12 Δανθαλῆται· ἔθνος Θρακικόν, Θεόπομπος μη (FGrHist 115 F 221).
Translation pending
13 Δανούβιον· πόλις περὶ τὴν Ῥώμην. τὸ ἐθνικὸν Δανούβιος ἢ Δανουβιεύς.
Translation pending
Δάνουβις ἢ Δάνουσις· Ἴστρος ὁ ποταμός, πάλαι Ματόας καλούμενος. συμφορᾶς δὲ τοῖς Σκύθαις ἐπιπεσούσης οὕτως ἐκλήθη. Ματόας δὲ λέγεται εἰς τὴν Ἑλληνίδα γλῶσσαν αἴσιος, ὅτι πολλάκις περαιούμενοι οὐδὲν ἐπεπόνθεισαν. ὁ δὲ Δάνουσις ἑρμηνεύεται ὥσπερ τοῦ ἁμαρτεῖν ἔχων αἰτίαν.
Translation pending
Δάονες· ἔθνος ἀπὸ Δαόνα ποταμοῦ τῆς Ἰνδικῆς.
Translation pending
Δάραψα· πόλις Βακτρίας, ὡς Στράβων (11,11,2 [C 516,30]). τὸ ἐθνικὸν Δαραψηνός καὶ Δαραψιανός.
Translation pending
Δάρδαι· Ἰνδικὸν ἔθνος ὑπὸ Δηριάδῃ πολεμῆσαν Διονύσῳ, ὡς Διονύσιος ἐν γ Βασσαρικῶν (fr. 8 Livrea = p. 61 Heitsch).
Translation pending
18 Δάρδανος· πόλις Τρωάδος, ἡ πρότερον Τευκρίς. Μνασέας (fr. 41 Cappelletto) δέ φησιν ὅτι „Δάρδανος ἐκ σι*** ἐκ τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς τὸ παλλάδιον ἀράμενος ἀφίκετο εἰς Σαμοθράκην μετὰ Ἁρμονίας καὶ Ἰασίωνος τῶν ἀδελφῶν, κἀκεῖ διάγοντα Κάδμος ὁ Ἀγήνορος ἐφιλοποιήσατο, καὶ ἀποθανούσης Τηλεφάνης γαμεῖ τὴν Ἁρμονίαν ὁ Κάδμος καὶ ἀποστέλλει τὸν Δάρδανον εἰς τὴν Ἀσίαν μετὰ τῶν ἑταίρων πρὸς Τεῦκρον τὸν Τρῶα· ὁ δὲ Τεῦκρος ἀναγνωρίσας τὸν Δάρδανον δίδωσιν αὐτῷ τὴν θυγατέρα Βάτειαν καὶ ἀποθνήσκων τὴν βασιλείαν. καὶ πόλιν ᾤκισε Δάρδανον καὶ Δαρδανίαν τὴν χώραν ὠνόμασεν, ἣ Τευκρίς πρότερον ἐκαλεῖτο“. αὕτη καὶ Δαρδανία. καὶ Δαρδανικὴ καὶ Δαρδάνιοι καὶ Δαρδανίδαι καὶ <Δάρδανοι>.
Translation pending
19 Δάριδνα· κώμη Παφλαγονίας, ὡς Ἀλέξανδρος ἐν τῷ περὶ αὐτῆς (FGrHist 273 F 69). τὸ ἐθνικὸν Δαριδναῖος, ὡς Πύδνα Πυδναῖος.
Translation pending
22 Δαρίειον· πόλις τῆς Φρυγίας. τὸ ἐθνικὸν τῷ λόγῳ τῶν Φρυγίων παρὰ μίαν συλλαβὴν Δαρειύς, ὡς Κοτιάειον Κοτιαεύς, <ἢ> τῷ λόγῳ τοῦ Ῥοίτειον καὶ Σίγειον Δαρειεύς.
Translation pending
21 Δαριστάνη· πόλις Περσική. ἔστι καὶ ἔθνος Δαριῖται.
Translation pending
23 Δαρσανία· πόλις Ἰνδική, ἐν ᾗ αὐθημερὸν ἱμάτιον ἱστουργοῦσι γυναῖκες, ὡς Διονύσιος Βασσαρικῶν γ (fr. 2 Livrea = fr. 6 Heitsch) ἢ οἳ Δαρσανίην ναῖον πόλιν εὐρυάγυιαν, ἔνθα τε πέπλα γυναῖκες Ἀθηναίης ἰότητι αὐτῆμαρ κροκόωσιν ἐφ’ ἱστοπόδων τανύουσαι, αὐτῆμαρ δ’ ἔταμόν τε <καὶ ἐξ ἱστῶν> ἐρύσαντο. τὸ ἐθνικὸν Δαρσάνιοι ὡς Καρμάνιοι Ὑρκάνιοι ***μάνιοι.
Translation pending
24 Δάρσιοι· ἔθνος Θρᾴκιον, Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 175).
Translation pending
25 Δασέαι· πόλις Ἀρκαδική, Παυσανίας η (8,36,9). τὸ ἐθνικὸν Δασεάτης ὡς Καφυάτης.
Translation pending
26 Δασκύλιον· πόλις Καρίας ἐπὶ τοῖς ὄροις τῆς Ἐφεσίας, ἀπὸ Δασκύλου τοῦ υἱοῦ Περιάδου. ἔστι καὶ ἑτέρα πόλις μετὰ τὰ Τρωικὰ κτισθεῖσα. γ τῆς Ἰωνίας, τὸ μέγα λεγόμενον, ὡς μεῖζον τῶν ἄλλων. δ περὶ Βιθυνίαν. ε τῆς Αἰολίδος καὶ Φρυγίας. τὸ ἐθνικὸν Δασκυλίτης, ὡς Κύπρος Κυπρίτης. ἔστι καὶ Δασκυλῖτις λίμνη ἢ Δασκυλία, ὥστε καὶ Δασκύλιος ὁ πολίτης. Εὐδαίμων (RE VI 1,885 Nr. 8) δὲ καὶ Ἀρκάδιος (RE II 1,1153 Nr. 5) διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφουσι τὴν λι συλλαβήν. λέγεται καὶ Δασκυλίς θηλυκόν.
Translation pending
27 Δάσκων· Σικελίας χωρίον. Φίλιστος ϛ Σικελικῶν (FGrHist 556 F 24) „εἰς τὸ Πλημμύριον καὶ Δάσκωνα“. τὸ ἐθνικὸν Δασκώνιος ἢ Δασκωνίτης.
Translation pending
28 Δασσαρῆται· ἔθνος Ἰλλυρίας, Πολύβιος η (8,14b,1). καὶ τὸ θηλυκὸν Δασσαρῆτις. λέγονται καὶ Δασσαρηνοί καὶ Δασσαρήτιοι καὶ Δασσαρητῖνος.
Translation pending
29 Δᾶτον· πόλις Θρᾴκης, Ἡρόδοτος θ (9,75). πρ*** δὲ τοῦτό φασιν. οἱ οἰκοῦντες Δατηνοί, τὸ κτητικὸν Δατήνιος.
Translation pending
30 Δατύλεπτοι· ἔθνος Θρᾴκης, Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 177).
Translation pending
31 Δαύη· βαρυτόνως, πόλις Ἀραβίας. τὸ ἐθνικὸν Δαυαῖος ἢ Δαυηνός, ᾧ τύπῳ φιληδοῦσιν Ἄραβες. δύναται καὶ Δαυίτης.
Translation pending
32 Δαυλίς· πόλις Φωκίδος, ἐν ᾗ τὰ κατὰ Πρόκνην καὶ Φιλομήλαν. Ὅμηρος (Β 520) „Δαυλίδα καὶ Πανοπῆα“. δαῦλον δὲ τὸ δασύ· δασεῖα δὲ ἡ πόλις. οἱ δ’ ὕστερον Δαύλειάν φασι. Παυσανίας δὲ ῑ (10,4,7) „ἀπὸ νύμφης Δαυλίδος“. διὸ λέγεται καὶ Δαυλίς. ὁ πολίτης Δαυλιεύς· „Δαυλιεῦσι δὲ ἱερὸν Ἀθηνᾶς καὶ ἄγαλμα ἀρχαῖον“ (Paus. 10,4,9). τὸ θηλυκὸν Δαυλιάς. λέγεται καὶ Δαύλιος. ἀπὸ δὲ τοῦ Δαυλίς τὸ ἐθνικὸν Δαυλίδιος. ὀξύνεται τὸ Δαυλίς. τὸ δὲ αὖλις αἰολικῶς βαρύνεται.
Translation pending
Δαύνιον· πόλις Ἰταλίας. Λυκόφρων (1254)· „ὑπὲρ Λατίνους Δαυνίους τ’ ᾠκισμένην“. τὸ ἐθνικὸν Δαύνιοι, καὶ Δαυνία τὸ θηλυκόν, καὶ Δαυνική. <καὶ Δαυνῖται> κατὰ συγκοπὴν ἀπὸ τοῦ Δαυνιᾶται, καὶ Δαυνιατικός. ἔστι καὶ Δαύνιον τεῖχος πόλις Θρᾴκης. ὁ πολίτης Δαυνιοτειχίτης.
Translation pending
Δαύσαρα· πόλις περὶ Ἔδεσσαν. ὁ πολίτης Δαυσαρηνὸς ὡς Αὐαρηνός Ἀδαρηνός.
Translation pending
Δάφνη· προάστειον ἐπισημότατον τῆς ἕω Ἀντιοχείας μητροπόλεως. τὸ ἐθνικὸν Δαφνίτης, καὶ Δαφνιτικός κτητικόν. ἔστι καὶ ἄλλη Δάφνη, Λυκίας χωρίον. ἔστι καὶ ἄλλη πλησίον Πηλουσίου. ὅτι παρὰ τῶν ἐκεῖ πολλῶν φυομένων δαφνῶν. οἱ οἰκοῦντες Δαφναῖοι. ἔστι καὶ λιμὴν Δάφνη Μαινομένη ἐν τῷ στόματι τοῦ Πόντου ἐν δεξιᾷ ἀναπλέοντι. ἔστι καὶ προάστειον Δάφνη ἐν τῷ στόματι τοῦ Πόντου, ἐν ἀριστερᾷ ἐπὶ τὸν Ἀνάπλουν ἀνιοῦσιν. {ὃ λέγεται Σέργιον.}
Translation pending
Δαφνοῦς· Φωκικὴ πόλις, ἀρσενικῶς λεγομένη. ὁ πολίτης Δαφνούντιος ἢ Δαφνούσιος, καὶ θηλυκῶς Δαφνουσίς. Δάφνουσαν δὲ αὐτήν φησιν Εὐφορίων (fr. 170 Lightfoot = fr. 167 Powell). τὸ ἐθνικὸν Δαφνουσαῖος ἢ Δαφνούσιος. ἔστι καὶ Δαφνουσὶς λίμνη πλησίον τοῦ Ὀλύμπου τοῦ Βιθυνοῦ. ἔστι καὶ δῆμος πλησίον τῆς Κῶ ὁ Δαφνοῦς λεγόμενος, καὶ ὁ δημότης Δαφνούσιος. ἔστι καὶ Δαφνούδιον πρὸς τῷ Ῥηγίῳ πλησίον τῆς Θρᾳκῶν γῆς. ἔστι καὶ Αἰγύπτου κώμη.
Translation pending
Δαχαρηνοί· ἔθνος Ἀραβίας, ἀπὸ Ναβάτου προσαγορευθὲν Ναβαταῖον. σημαίνει δὲ τὸ Δαχαρηνοὶ ἀρσενικούς.
Translation pending
Δέδμασα· ὡς Πήγασα, πόλις Καρίας. ὁ πολίτης Δεδμασεύς ὡς Πηγασεύς.
Translation pending
Δεκέντιοι· ἔθνος Παννονίας, ἀπὸ Δεκεντίου τοῦ Μάγνου παιδός, Μαγνεντίου δ’ ἀδελφοῦ. τὸ θηλυκὸν Δεκεντιάς, ὡς Παρθένιος ὁ Φωκαεύς (cf. RE XVIII 4,1900 Nr. 17).
Translation pending
Δεκίητον· πόλις Ἰταλίας. τὸ ἐθνικὸν Δεκιῆται, ὡς Ἀρτεμίδωρος ἐν ᾱ Γεωγραφουμένων (fr. 41 Stiehle).
Translation pending
Δελματία· Ἰταλίας χώρα. οἱ οἰκήτορες Δελματεῖς καὶ Δαλμάται.
Translation pending
Δέλτα· πόλις πρὸς τῇ Συρίᾳ, καὶ νῆσος Αἰγύπτου, ὡς Ἔφορος (FGrHist 70 F 169), κατ’ Αἰγυπτίους καλουμένη Πτίμυρις, ἀπὸ τῆς τοῦ σχήματος ὁμοιότητος. ἐθνικὸν τῆς νήσου Δελτίτης, τῆς δὲ πόλεως Δελτηνός τῷ ἐγχωρίῳ τύπῳ· οὐ γὰρ ἐνετύχομεν.
Translation pending
49 Δελφίνιον· φρούριον Χίων, ὡς Θουκυδίδης η (8,38,2; 8,40,3). τὸ ἐθνικὸν Δελφίνιος (προκατελήφθη γὰρ ὁ τύπος τοῦ ἐθνικοῦ) ἢ Δελφινιεύς.
Translation pending
48 Δελφοί· πόλις ἐπὶ τοῦ Παρνασσοῦ πρὸς τῇ Φωκίδι, ἔνθα τὸ ἄδυτον ἐκ Πεντελησίων κατεσκεύασται λίθων, ἔργον Ἀγαμήδους καὶ Τροφωνίου. ἔστι καὶ Δελφοῦσσα τοῦ τόπου κρήνη. τὸ ἐθνικὸν ὁμωνύμως τῇ πόλει. τὸ θηλυκὸν Δελφίς. καὶ κτητικὸν Δελφικός. ἐκλήθησαν δὲ Δελφοὶ ὅτι Ἀπόλλων συνέπλευσε δελφῖνι εἰκασθείς· καὶ ἵδρυται Ἀπόλλων ἱερόν. ἔστι καὶ Δελφουσία πόλις Ἀρκαδίας, ὡς Ἀνδροτίων ἐν β Ἀτθίδος (FGrHist 324 F 7). <τὸ> ἐθνικὸν Δελφουσιάτης τῷ τύπῳ τῆς χώρας.
Translation pending
50 Δενθάλιοι· πόλις μία τῶν περιμαχήτων <ὑπὸ> Μεσσηνίων καὶ Λακεδαιμονίων. τὸ ἐθνικὸν ὅμοιον.
Translation pending
51 Δεξαμεναί· μέρος τῆς Ἀμβρακίας, ἀπὸ Δεξαμενοῦ τοῦ Μεσόλου παιδὸς καὶ Ἀμβρακίας τῆς θυγατρὸς Φόρβαντος τοῦ Ἡλίου. τὸ ἐθνικὸν Δεξαμεναῖος, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶν ἐν τῇ Ἀμβρακιωτῶν πολιτείᾳ (fr. 477 Rose = fr. 481,1 Gigon).
Translation pending
Δεξάροι· ἔθνος Χαόνων, τοῖς Ἐγχελέαις προσεχεῖς, Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 103). ὑπὸ Ἄμηρον ὄρος οἰκοῦν.
Translation pending
20 Δαραί· ὃ νῦν Δάρας φασί, φρούριον Ἀναστασιούπολις λεγόμενον, ὀχυρώτατον. ὁ πολίτης Δαρηνός ὡς Δουσαρή Δουσαρηνός. δύναται καὶ Δαραῖος. εἰσὶ δὲ <καὶ> Δαρραί διὰ δύο ρρ ἔθνος πρὸς τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ.
Translation pending
Δέρα· τόπος Λακωνικῆς. τὸ ἐθνικὸν Δεραῖος ἢ Δερεάτης, ἀφ' οὗ Δερεάτιδος Ἀρτέμιδος ἱερόν. καὶ τὸν δῆμον δὲ Δειράδας φασὶ καὶ τοὺς δημότας Δειραδιώτας, ἀπό τινος ἥρωος.
Translation pending
Δέραια· πόλις Ἀρκαδίας. τὸ ἐθνικὸν Δεραιεύς ὡς Ἡραιεύς. Ἀρκαδίας γὰρ ἀμφότερα.
Translation pending
Δέρβη· φρούριον Ἰσαυρίας καὶ λιμήν. ὁ κατοικῶν Δερβήτης ὡς Σιδήτης Πυλήτης. λέγεται δ' ἴσως καὶ Δέρβεια καὶ τὸ ἐθνικὸν Δερβείτης. Καπίτων (FGrHist 750 F 16) δὲ Δέρμην φησί. τινὲς δὲ Δέλβειαν, ὅ ἐστι τῇ τῶν Λυκαόνων φωνῇ ἄρκευθος. καὶ Ἀρκείθη ἡ πόλις.
Translation pending
Δερβίκκαι· ἔθνος πλησίον τῶν Ὑρκανῶν. Ἀπολλώνιος (FGrHist 244 F 311) δὲ δὶς τὸ κ γράφει. Κτησίας (FGrHist 688 F 43) δὲ Δερβισσοὺς αὐτούς φησιν ἢ Τερβισσούς.
Translation pending
Δερραῖοι· Θρᾴκιον ἔθνος. Ἡρόδοτος (7,110) Δερσαίους αὐτοὺς φησι.
Translation pending
Δερτών· πόλις Λιγύρων. Ἀρτεμίδωρος ἐν ἐπιτομῇ τῶν ια (Epit. fr. 4 Stiehle) „τὴν καλουμένην Δερτῶνα πόλιν“. τὸ ἐθνικὸν Δερτώνιος ὡς Ἀντρώνιος.
Translation pending
Δασιλοί· ἔθνος Θρακικόν, Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 176).
Translation pending
40 Δειπνιάς· κώμη Θεσσαλίας περὶ Λάρισσαν, ὅπου φασὶ τὸν Ἀπόλλωνα δειπνῆσαι πρῶτον, ὅτε ἐκ τῶν Τεμπέων καθαρθεὶς ὑπέστρεψεν· καὶ τῷ παιδὶ τῷ διακομιστῇ τῆς δάφνης ἔθος εἰς τήνδε παραγενομένῳ δειπνεῖν. Καλλίμαχος δ (fr. 87 Pfeiffer) „Δειπνιάς ἔνθεν μιν δειδέχαται“. τὸ ἐθνικὸν Δειπνιεύς ὡς Ἀφροδισιεύς καὶ Ὀρθωσιεύς.
Translation pending
Δηλία· πόλις Καρίας. τὸ ἐθνικὸν Δηλιεύς τῷ τῶν Καρικῶν λόγῳ.
Translation pending
Δήλιον· πολίχνιον Βοιωτίας ἐν τῇ Ταναγραίᾳ καὶ ἱερὸν Ἀπόλλωνος. τὸ ἐθνικὸν Δηλιεύς ὡς Σουνιεύς.
Translation pending
Δῆλος· νῆσος μία τῶν Κυκλάδων. „Δῆλον ἐκυκλώσαντο καὶ οὔνομα Κυκλάδες εἰσίν“ (D. P. 526). ἢ παρὰ τὰς γονὰς {ἢ μαντείας}. ἱερὸν γὰρ Δῆλος τοῦ Ἀπόλλωνος, τοῦ θεοῦ πρῶτον ἐν αὐτῇ γενομένου. ἢ διὰ τὰς μαντείας, δηλοῦσα γὰρ ἦν τὰ δυσεύρετα. ἐκαλεῖτο δὲ Κύνθος ἀπὸ Κύνθου τοῦ Ὠκεανοῦ, καὶ Ἀπόλλων Κύνθιος. καὶ Ἀστερία καὶ Πελασγία καὶ Χλαμυδία. τινὲς δὲ ὅτι Ζάκυνθος ἐκαλεῖτο, κακῶς εἰδότες. κεκλῆσθαι δὲ αὐτὴν καὶ Σκυθίδα Νικάνωρ (FHG III 633 F 11) φησίν. ἐξ αὐτοῦ Δήλιος καὶ Δηλία καὶ Δηλιάς. καὶ Δηλιαστὴς ὁ εἰς Δῆλον ἐρχόμενος χορός, Καλλίμαχος γ̅ (fr. 71 Pfeiffer). καὶ Δηλιακὸς τὸ κτητικόν.
Translation pending
62 Δημητριάς· πόλις Θεσσαλίας, ἀπὸ Δημητρίου βασιλεύσαντος, <ὃς> καὶ τὰς ὑπὸ τὸ Πήλιον κειμένας πόλεις κατέσκαψε. κεῖται δὲ πρὸς τῷ Παγασητικῷ κόλπῳ {ἐν μέσῳ Εὐβοίας καὶ τῆς Φωκίδος}. β Μακεδονίας. γ Περσίδος πρὸς ᾿Αρβήλῳ. τὸ ἐθνικὸν Δημητριεύς, ὡς τὸ ᾿Αφροδισιεὺς ᾿Ορθωσιεύς.
Translation pending
63 Δημήτριον· τόπος περὶ Θεσσαλίαν περὶ τὸ Κροκωτὸν πεδίον κείμενος παρὰ τὸν ῎Αμφρυσον. ἔστι καὶ πόλις Αἰολίδος. ὁ πολίτης Δημητριεὺς ὡς Δουλιχιεύς.
Translation pending
64 Δημόνησος· περὶ Χαλκηδόνα νῆσος, ἀπὸ Δημοvήσου τινός. ἔχει δ’ ὁ τόπος κυανοῦ μέταλλον καὶ χρυσοκόλλης. καὶ χρυσίον εὑρίσκεται τίμιον, ὀφθαλμῶν τε φάρμακόν ἐστιν. ὁ νησιώτης Δημοvήσιος.
Translation pending
43 Δεκέλεια· δῆμος τῆς Ἱπποθοωντίδος φυλῆς, ἀπὸ Δεκέλου τοῦ ἡγησαμένου τοῖς Διοσκούροις εἰς Ἀφίδνας, ὡς Ἡρόδοτος θ (9,73,1). ὁ δημότης Δεκελειεύς. τὸ τοπικὸν Δεκελειᾶθεν· τὰ γὰρ ἀπὸ ὀξυτόνων εἰς α ἢ εἰς η γινόμενα διὰ τοῦ ηθεν ἢ αθεν προπερισπᾶται. παρὰ δὲ Καλλιμάχῳ (Hec. fr. 52 Hollis = fr. 272 Pfeiffer) Δεκελειόθεν. Δεκελειᾶζε, Δεκελειᾶσι.
Translation pending
65 Δῆμος· παρ’ Ἀθηναίοις ἡ κώμη καὶ ἡ τοῦ πλήθους συλλογή. καὶ τὸν ἕνα δημότην „οὐ μὲν ἔοικε | δῆμον ἐόντα“ (Μ 211–12). καὶ τὸν τόπον „δήμῳ ἐνὶ Τρώων“ (ν 266). καὶ τὸ κατὰ πόλιν πλῆθος ἐν τοῖς ἀρίστοις „εὐνήν τ’ αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε φήμην“ (π 75). καὶ τὸ Ἑλλήνων πλῆθος ἔξω τῆς ἰδίας χώρας <***> „θεὸς δ’ ὣς τίετο δήμῳ“ (Ν 218). καὶ τὸ ὅλον ἔθνος. καὶ τόπος ἐν Ἰθάκῃ ὃς καὶ Κροκύλειον. καὶ τὸ πᾶν <πλῆθος>, ὡς ἐν Σφηξί (Ar. V. 41) „τὸν δῆμον ἡμῶν βούλεται διιστάνειν“. ὁ οἰκήτωρ δημότης, ἀφ’ οὗ δημόσιος, καὶ δημοτεύομαι ἀντὶ τοῦ οἰκῶ. καὶ δήμιος, καὶ δημότερος συγκριτικόν, οὐκ ἀποκοπῇ, ἀλλ’ ἐκ τοῦ θετικοῦ τοῦ „δῆμον ἐόντα παρέξ ἀγορεύμεν“ (Μ 212). καὶ δημοτικός καὶ δημοτικώτερος, καὶ δημαγωγός ὁ προεστηκὼς δήμου, καὶ δημοποίητος ὁ εἰσπεποιημένος δημότης ἐξ ἑτέρου τινὸς εὐεργεσίας. καὶ σύνθετα, δημήλατος – Αἰσχύλος Ἱκετίσιν (614) „ἄτιμον εἶναι ξὺν φυγῇ δημηλάτῳ“ – ὁ ἀπὸ τοῦ δήμου ἐλαθείς. καὶ δημόπρατον Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν (103) „ἐπίπαστα λείξας δημόπραθ’ ὁ βάσκανος“.
Translation pending
41 Δειράδες· δῆμος τῆς Λεοντίδος φυλῆς, ἀπὸ Δειράδου τινός. ὁ δημότης Δειραδιώτης.
Translation pending
42 Δείρη· ἄκρα καὶ πόλις ὁμώνυμος πρὸς τῇ Αἰθιοπίᾳ. Στράβων ις (16,4,4 [C 769,1]). ἔστι καὶ πόλις <***> Ἀθηναίων συμμαχική. τὸ ἐθνικὸν Δειραῖος.
Translation pending
66 Δηρά· <πόλις> τῆς Ἰβηρίας, ἧς ὁ Σικανὸς ποταμός. οἱ οἰκήτορες Δηραῖοι.
Translation pending
Δηρουσιαῖοι· ἔθνος Περσικόν. Ἡρόδοτος α (1,125,4) „Πέρσαι δ’ οἱ μὲν Πενθιάδαι οἱ δὲ Δηρουσιαῖοι οἱ δὲ Καρμάνιοι“.
Translation pending
Δῖα· πόλις Θεσσαλίας, Αἰακοῦ κτίσμα. β Θρᾴκης κατὰ τὸν Ἄθω. γ Εὐβοίας. δ νῆσος καὶ πόλις Πελοποννήσου περὶ τὸ Σκύλλαιον. ε Λυσιτανίας περὶ τὸν ὠκεανόν. Ϛ Ἰταλίας πρὸς ταῖς Ἄλπεσιν. ζ Σκυθίας παρὰ τῷ Φάσιδι. η Καρίας. θ Βιθυνίας πρὸς τῷ Πόντῳ. εἰσὶ καὶ δ νῆσοι Δῖαι λεγόμεναι. α ἡ Νάξος. β ἡ πρὸς Μήλῳ. γ ἡ πρὸς Ἀμοργῷ. δ κατὰ Κνωσσὸν Κρήτης. τὸ ἐθνικὸν Διεύς, καὶ τὸ θηλυκὸν Διάς, ὅθεν καὶ Διάδες Ἀθῆναι.
Translation pending
Διαβῆται· νῆσοι περὶ Σύμην. τὸ ἐθνικὸν Διαβηταῖος.
Translation pending
Διαβήτη· νῆσος δυσμικωτέρα Σαρδοῦς καὶ Κύρνου. <τὸ> ἐθνικὸν τὸ αὐτό.
Translation pending
Διαδόχου· πόλις Περσικὴ οὐ πόρρω Κτησιφῶντος. τὸ ἐθνικὸν Διαδοχηνός <τῷ τύπῳ> τῆς χώρας.
Translation pending
Διακρία· φυλὴ τῆς Ἀττικῆς, ἣν ᾤκει ̀Πάλλας ὁ Πανδίονος υἱός. οἱ δημόται Διακριεῖς.
Translation pending
Διανεῖς· ἔθνος Γαλατικόν, Ἐρατοσθένης ἐν δ̄ Γαλατικῶν (FGrHist 745 F 3).
Translation pending
Διάς· πόλις Λυκίας, ἣν Διάδης ἔκτισε. τἲ ἐθνικὸν Διαδεύς.
Translation pending
Δίγηροι· ἔθνος Θρᾴκιον, Πολύβιος ιγ (13,10,9).
Translation pending
Δίδυμα· οὐδετέρως, τόπος καὶ μαντεῖον Μιλήτου ἀφιερωμένον Διὶ καὶ Ἀπόλλωνι. εἰσὶ καὶ Κρήτης <ποταμοί>. εἰσὶ καὶ τῆς Θετταλίας. εἰσὶ καὶ δύο νησίδια πρὸς τῇ Σύρῳ. τὲ ἐθνικὸν Διδυμεύς καὶ Διδυμαῖος κτητικόν. εἰσὶ καὶ ὃρη Λαοδικείας ἐγγύς.
Translation pending
Διδύμη· μία τῶν Αἰόλου νήσων, ἀπὸ τοῦ σχήματος ὀνομασθεῖσα. ἔστι καὶ πόλις Λίβυσσα. ὁ πολίτης Διδυμαῖος. ἔστι καὶ κώμη Κιλικίας Διδυμή, ὀξυτόνως. Ἀρτεμίδωρος (fr. 61 Stiehle) δὲ δύο νησίδια Δίδυμά φησι.
Translation pending
Δίδυμον τεῖχος· πόλις Καρίας. οἱ πολῖται Διδυμοτειχῖται.
Translation pending
Δίζηρος· ποταμὸς Ἰλλυρίδος. Λυκόφρων (1026) „οἳ πρὸς βαθεῖ νάσσαντο Διζηροῦ πόρῳ“. ἴσως ἀπὸ τοῦ δίζησθαι τὴν Μήδειαν ὀνομασθείς. τὸ ἐθνικὸν Διζήριος καὶ Διζηρίτης, ὡς Ἄλωρος Ἀλωρίτης.
Translation pending
Δίκαια· πόλις Θρᾴκης, ἀπὸ Δικαίου τοῦ Ποσειδῶνος υἱοῦ. <***> τὸ ἐθνικὸν Δικαιοπολίτης· εἰ δὲ τῷ τύπῳ θέλοις, Δικαῖος καὶ Δικαιεύς. ἔστι καὶ ἑτέρα ἐν τῷ Τυρρηνικῷ κόλπῳ Ἰώνων ἄποικος. ἡ αὐτὴ δ’ ἐκλήθη Δικαιάρχεια καὶ Ποτίολοι.
Translation pending
Δικαιάρχεια· πόλις Ἰταλίας. ταύτην δέ φασι κεκλῆσθαι Ποτιόλους ἐν ᾗ τὸ συμπόσιον ὁ Ἡρωδιανὸς (1,277,39–278,1) ἔγραψε. πότια δὲ τὰ φρέατα καλοῦσι Ῥωμαῖοι, ὀλῆρε δὲ τὸ ὄζειν· δυσώδη γὰρ τὰ φρέατα εἶχε. τὸ ἐθνικὸν Δικαιαρχεὺς ἔδει. ἔστι δὲ καὶ Δικαιαρχείτης ὡς Ζελείτης.
Translation pending
Δίκτη· ὄρος Κρήτης. Καλλίμαχος ἐ<ν ὕμνοις> (fr. 707 Pfeiffer). τὸ ἐθνικὸν Δικταῖος καὶ Δικταία.
Translation pending
Δινδρύμη· πόλις Μακεδονίας. τὸ ἐθνικὸν Δινδρυμαῖος.
Translation pending
Δίνδυμα· ὄρη τῆς Τρωάδος, ἀφ’ ὧν Δινδυμήνη ἡ Ῥέα. ὁ τοπίτης Δινδυμαῖος. καὶ τὴν θεὸν Δινδυμήνην. <***> ὅτι καὶ Δινδυμηνός καὶ Δινδυμηνή καὶ Δινδύμιος καὶ Δινδυμία. ἐκ τόπου Δινδυμόθεν.
Translation pending
Διοβούλιον· πολίχνιον πλησίον τοῦ Πόντου. τὸ ἐθνικὸν Διοβουλεύς, ὡς τὰ τῶν Φρυγίων πόλεων ἐθνικά.
Translation pending
Διόμεια· οὐδετέρως, δῆμος τῆς Αἰγηίδος φυλῆς. ὁ δημότης Διομειεύς. Ἡρακλῆς γὰρ ἐπιξενωθεὶς παρὰ Κολύττῳ ἠράσθη Διόμου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. οὗ ἀποθεω<θέντος ***>.
Translation pending
Διομήδεια· πόλις Δαυνίων, κτίσμα Διομήδους. καὶ νῆσος ἡ Διομήδεια, ἐν ᾗ οἱ ἐρωδιοὶ χειροήθεις προσπετόμενοι καὶ εἰς τοὺς κόλπους δύοντες, οὓς φασιν ὅτι τοὺς ἑταίρους Διομήδους ἐκεῖ εἰς ὄρνιθας μετασχηματισθῆναι. ἔστι καὶ Διομήδεια πλησίον Ἀργυρί<ππων>. τὸ ἐθνικὸν Διομηδεύς. ἄμεινον δὲ Διομήδειος.
Translation pending
Δῖον· πόλις Εὐβοίας περὶ τὸ Κήναιον. Ὅμηρος (Β 538) „Κήρινθόν τ᾿ ἔφαλον Δίου τ᾿ αἰπὺ πτολίεθρον“. ἔστι καὶ Μακεδονίας, ἔνθα τὸν Ὀλυμπικὸν ἀγῶνα ἐτέλουν. τὸ ἐθνικὸν Διεύς. Παυσανίας (9,30,8) δὲ Διάστας φησί· Μακεδόνων γὰρ ὁ τύπος, Ὀρέσται Λυγκῆσται. γ ἔστι πρὸς τῷ Ἄθῳ, ὡς Θουκυδίδης (4,109,3). δ Θεσσαλίας. ε Πισιδίας. ϛ Ἰταλίας. ζ κοίλης Συρίας, κτίσμα Ἀλεξάνδρου, {καὶ Πέλλα} ἧς τὸ ὕδωρ νοσηρόν. καὶ τὸ ἐθνικὸν Διηνός, ὡς δηλοῖ τὸ ἐπίγραμμα (p. XI Preger = Page, FGE 176)
Translation pending
89 Διονυσία· πόλις Ἰταλίας. ἔστι καὶ Διονυσιάς. τὸ ἐθνικὸν Διονυσιεύς, ὡς Δημητριάς Δημητριεύς.
Translation pending
90 Διονύσου πόλις· ἐν τῷ Πόντῳ, ἡ πρότερον Κρουνοί ἀπὸ τῆς τῶν ὑδάτων καταρροῆς. „Διονυσιακοῦ δὲ προσπεσόντος ὕστερον | ἐκ τῆς θαλάττης τοῖς τόποις ἀγάλματος“ (Ps.-Scymn. fr. 2a Marcotte) οὕτως ἐκλήθη. εἰσὶ καὶ Κρουνοί χωρίον πρὸς δύσιν τῆς ἐχούσης τοὺς βασιλέας πόλεως. β̄ Φρυγίας, κτίσμα Ἀττάλου καὶ Εὐμενοῦς ξόανον εὑρόντων Διονύσου περὶ τοὺς τόπους. γ̄ τῆς Ἰνδικῆς. δ̄ Λιβύης. ε̄ Θρᾴκης. τὸ ἐθνικὸν Διονυσοπολίτης.
Translation pending
91 Διόπη· πόλις Ἀρκαδίας, ὡς Φερεκύδης (FGrHist 3 F 160). τὸ ἐθνικὸν Διοπεύς ἢ Διοπίτης ὡς Σινωπίτης.
Translation pending
92 Διὸς ἱερόν· πολίχνιον Ἰωνίας μεταξὺ Λεβέδου καὶ Κολοφῶνος. τὸ ἐθνικὸν Διοσιερίτης, ὡς Φλέγων ἐν ᾱ Ὀλυμπιάδων (FGrHist 257 F 3).
Translation pending
93 Διοσκουριάς· μία τῶν ἐν Λιβύῃ Λευκῶν νήσων. ὁ νησιώτης Διοσκουρίτης. ἔστι καὶ ἑτέρα περὶ τὸν Πόντον, ἥτις Σεβαστόπολις καλεῖται καὶ πρότερον δὲ Αἶα ἐκικλήσκετο, ὡς Νικάνωρ (FHG III 633 F 12). ὁ πολίτης Διοσκουριεύς. ἔστι καὶ ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ νῆσος Διοσκουρίδου.
Translation pending
94 Διοσκούρων κώμη· Λιβύης, ἐν ᾗ τὸν Πάριν ἐπιδιώξαντες ἥρπασαν τὴν Ἑλένην οἱ Διόσκουροι καὶ ἐνῴκησαν. ὁ κωμήτης Διοσκουροκωμήτης ὡς Μεγαλοκωμήτης, ἐκ δύο ἓν παράγωγον.
Translation pending
95 Διὸς πόλις· ἡ μεγάλη πόλις τῆς Αἰγυπτίας Θηβαΐδος, ἡ λεγομένη ἑκατόμπυλος, κτίσμα Ὀσίριδος καὶ Ἴσιδος. πρὶν δὲ ὑπὸ Περσῶν ἀφανισθῆναι, φησὶ Ἑκαταῖος (FGrHist 264 F 19b), ὅτι μυρίας τρισχιλίας κώμας εἶχε καὶ τριάκοντα, ἀνθρώπων δὲ μυριάδας ἑπτακοσίας, ἀρουρῶν δὲ τόπον μεμετρημένον γψ, ρ δὲ πύλας διακεκοσμημένας, τετρακόσια στάδια τὸ μῆκος. εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι μικραὶ ἐν Αἰγύπτῳ δ, ὧν ἐν τῇ μιᾷ τιθασεύουσι τοὺς κροκοδείλους, ἐν ἄντροις καὶ φρέασι σέβοντες, μηδὲ τοῦ ποταμοῦ γευόμενοι, μηδ᾿ εἰ σφόδρα θέλοιντο. ϛ Λυδίας. ζ Παλαιστίνης. ὁ πολίτης Διοπολίτης.
Translation pending
96 Διοχίτης· κώμη Αἰγύπτου, ἐν ᾗ τέθαπται ῞Οσιρις. ἐθνικὸν τὸ αὐτὸ Διοχίτης.
Translation pending
97 Δίπαια· πόλις ᾿Αρκαδίας. τὸ ἐθνικὸν Διπαιεύς. ἀλλὰ καὶ ἡ πόλις οὕτως.
Translation pending
98 Δίρφυς· ὄρος Εὐβοίας, ὡς Εὐφορίων (fr. 99 Lightfoot = fr. 73 Powell). τὸ ἐθνικὸν Δίρφυος. καὶ Διρφύα ἡ ῞Ηρα τιμᾶται.
Translation pending
99 Δισοραί· ἔθνος Θρᾴκιον, ῾Εκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 178).
Translation pending
100 Δίφροι· πόλις Φοινίκων. τὸ ἐθνικὸν ὁμώνυμον.
Translation pending
101 Διωνία· πόλις, ἣν συγκαταλέγει ταῖς Κυπρίαις πόλεσι Θεόπομπος ιε Φιλιππικῶν (FGrHist 115 F 115). τὸ ἐθνικὸν Διωνιᾶται ὡς Κυδωνιᾶται.
Translation pending
102 Δόβηρος· πόλις Παιονίας. οἱ πολῖται Δόβηρες.
Translation pending
103 Δοίαντος πεδίον· Φρυγίας. ῎Ακμονα γὰρ καὶ Δοίαντά φασιν ἀδελφούς, ἀφ᾿ ὧν τὸ Δοιάντιον καὶ ᾿Ακμόνιον ἄλσος.
Translation pending
104 Δοκίμειον· πόλις Φρυγίας, ὡς Εὐδαίμων (RE VI 1,885 Nr. 8). τὸ ἐθνικὸν Δοκιμεὺς κατὰ τέχνην, κατὰ δὲ τὴν συνήθειαν Δοκιμηνός, ἀφ᾿ οὗ τὰ μάρμαρα οὕτω φασί.
Translation pending
Δόλβα· πόλις τῆς Ἀδιαβηνῆς, Ἀρριανὸς ιγ̄ Παρθικῶν (FGrHist 156 F 43). τὸ ἐθνικὸν Δολβαῖος καὶ Δολβηνός.
Translation pending
Δολίονες· οἱ τὴν Κύζικον οἰκοῦντες, οὓς Δολιέας εἶπεν Ἑκαταῖος (FGrHist 1 F 219). λέγονται καὶ Δολιόνιοι, καὶ θηλυκῶς Δολιονία.
Translation pending
Δολίχη· νῆσος πρὸς τῇ Λυκίᾳ, ὡς Καλλίμαχος (Dian. 187). Ἀλέξανδρος ἐν τῷ Λυκίας περίπλῳ (FGrHist 273 F 65) Δολιχίστην αὐτήν φησιν. ἔστι καὶ Δολίχη πόλις τῆς Κομμαγηνῆς. ἐθνικὸν Δολιχαῖος Ζεύς· οἱ δ’ ἐπιχώριοι Δολιχηνοὶ λέγονται. τῆς δὲ Λυκιακῆς Δολίχης Δολιχεύς. ὁ γὰρ τύπος συνήθης τοῖς Λυκίοις. τῆς δὲ Δολιχίστης Δολιχιστεύς.
Translation pending
Δόλογκοι· ἔθνος Θρᾴκης, ἀπὸ Δολόγκου τοῦ ἀδελφοῦ Βιθυνοῦ. τὸ ἐθνικὸν Δολόγκιος καὶ Δολογκιάς καὶ Δολογκιάδης.
Translation pending
Δόλοπες· ἔθνος Θεσσαλῶν ἔγγιστα, ἀπὸ Δόλοπος. ἡ χώρα Δολοπία καὶ Δολοπηίς.
Translation pending
Δομετιούπολις· Ἰσαυρίας πόλις. ὁ πολίτης Δομετιοπολίτης.
Translation pending
111 Δονουσία· νῆσος μικρὰ Ῥόδου, εἰς ἣν Διόνυσος ἐκ Νάξου τὴν Ἀριάδνην μετεκόμισε, τοῦ πατρὸς Μίνω διώκοντος αὐτήν. ἔοικεν οὖν Διονυσία εἶναι, καὶ κατὰ παραφθορὰν Δονουσία. τὸ ἐθνικὸν Δονουσίος.
Translation pending
112 Δορίειον· Φρυγίας πόλις. τὸ ἐθνικὸν Δοριεύς ὡς Γορδιεύς.
Translation pending
113 Δορίσκος· πόλις Θρᾴκης καὶ πεδίον. τὸ ἐθνικὸν Δορίσκιος ὡς Βορμίσκιος.
Translation pending
114 Δοροκόττορος· πόλις Γαλατῶν τῶν προσβόρρων. ὁ οἰκῶν Δοροκόττοριος.
Translation pending
115 Δορυλάειον· πόλις Φρυγίας, ὃ καὶ Δορύλαιον Δημοσθένης (FGrHist 699 F 13) φησί. τὸ ἐθνικὸν Δορυλαεύς.
Translation pending
Δουλίχιον· μία τῶν Ἐχινάδων νήσων, ἡ καὶ Δολίχα καλουμένη· καὶ Ὀξεῖαι, ἃς θοὰς ὁ ποιητὴς (ο 299) εἶπεν. ἀπὸ Δουλιχίου τοῦ Τριπτολέμου. ὁ πολίτης Δουλιχιεύς καὶ Δουλιχιώτης ἀπὸ τοῦ Δουλιχίη κατὰ τροπὴν <καὶ> Δουλιχιήτης καὶ Δουλιχίς. ἐλέγοντο καὶ οἱ ἐν τῷ Δουλιχίῳ Ἐπειοί, ὡς Ἐπαφρόδιτος (fr. 22 Braswell/Billerbeck = fr. 24 Lünzner) παρατιθεὶς τὸν Ἀρίσταρχον ἐκδεχόμενον οὕτως.
Translation pending
117 Δούλων πόλις· πόλις Λιβύης, Ἑκαταῖος ἐν Περιηγήσει (FGrHist 1 F 345) <***> „καὶ ἐὰν δοῦλος εἰς τὴν πόλιν ταύτην λίθον προσενέγκῃ, ἐλεύθερος γίνεται, κἂν ξένος ᾖ“ (Anonymus). ἔστι καὶ ἑτέρα Ἱεροδούλων, ἐν ᾗ εἷς μόνος ἐλεύθερός ἐστι. φασὶ καὶ κατὰ Κρήτην Δουλόπολιν εἶναι χιλίανδρον. σημειωτέον δ᾽ ὅτι Κρατῖνος ἐν Σεριφίοις (fr. 223 Kassel/Austin [PCG IV 236]) πόλιν δούλων φησίν, Ἀπολλωνίου (GG II 3,63,36–41) φήσαντος μὴ δεῖν ταύτας τὰς παραθέσεις ἐναλλάσσειν δίχα ποιητικῆς ἀνάγκης, ὥς φησι Κρατῖνος (loc. cit.) εἶτα Σάβας ἀφικνῇ καὶ Σιδονίους καὶ Ἐρεμβούς, ἔς τε πόλιν δούλων ἀνδρῶν νεοπλουτοπονήρων. ἔστι καὶ χωρίον ἐν Αἰγύπτῳ Δουλόπολις, ὥς φησιν Ὀλυμπιανός (FGrHist 676 F 3). τὸ ἐθνικὸν Δουλοπολίτης.
Translation pending
118 Δούμαθα· πόλις Ἀραβίας. ὁ πολίτης Δουμαθηνός, ὡς Γλαῦκος ἐν β᾽ Ἀραβικῆς ἀρχαιολογίας (FGrHist 674 F 2).
Translation pending
119 Δοῦρα· πόλις Μεσοποταμίας, ὡς Πολύβιος ε (5,52,2). τὸ ἐθνικὸν Δουρηνός.
Translation pending
120 Δουρίοπος· πόλις Μακεδονίας. Στράβων ζ (7,7,8 [C 326,19]). οὕτως καὶ ἡ χώρα.
Translation pending
Δουσαρή· σκόπελος καὶ κορυφὴ ὑψηλοτάτη Ἀραβίας. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ Δουσάρου. θεὸς δὲ οὗτος παρὰ Ἄραψιν καὶ Δαχαρηνοῖς τιμώμενος. οἱ οἰκοῦντες Δουσαρηνοὶ ὡς Δαχαρηνοί.
Translation pending
Δραβῆσκος· Θρᾴκης χωρίον, Θουκυδίδης α̅ (1,100,3). τὸ ἐθνικὸν Δραβήσκιος.
Translation pending
Δράγγαι· ἔθνος Περσικῆς. Στράβων ιε̅ (15,2,5 [C 721,33] etc.). τὸ θηλυκὸν Δραγγηίς, ἡ χώρα Δραγγηνή, ὡς ἔθος. Σωφηνὴ γὰρ καὶ Ἀραξηνή.
Translation pending
Δραγμός· πόλις Κρήτης, ὡς Ξενίων ἐν τοῖς Κρητικοῖς (FGrHist 460 F 4). τὸ ἐθνικὸν Δράγμιος ἢ Δραγμίτης, ὅπερ ἄμεινον.
Translation pending
Δράκονον· ὄρος νήσου τῆς Ἰκαρίας λεγομένης καὶ πόλις. Στράβων ιδ̅ (14,1,19 [C 639,11]). τὸ ἐθνικὸν Δρακόνιος ὡς Μυκόνιος, καὶ Δρακονεύς.
Translation pending
Δράκοντος νῆσος· Λιβύης, ὡς Πολυίστωρ ἐν γ̅ Λιβυκῶν (FGrHist 273 F 38). ὁ νησιώτης Δρακοντονήσιος ἢ Δρακοντονησίτης.
Translation pending
Δρεπάνη· ἡ Φαιακία. τὸ ἐθνικὸν Δρεπανεύς ὡς Σχεριεύς. ἔστι καὶ πόλις Λυκίας Δρεπάνα. ὁ πολίτης ὁμοίως. καὶ Δρέπανα οὐδετέρως, πόλις Σικελίας. ἔστι καὶ Δρέπανον πόλις Λιβύης. εἰσὶ καὶ νησία δύο παρὰ Λέβινθον. ἔστι καὶ Δρεπάνη Βιθυνίας πρὸς τῷ Ἀστακηνῷ κόλπῳ. ἔστι καὶ ὄρος Αἰθιοπίας. τὴν δὲ Βιθυνίας <Δημοσθένης> (FGrHist 699 F 14 = fr. 14 Powell) φησὶν ὠνομάσθαι, ὅτι „Δρεπάνην κλείουσιν ἀπὸ Κρονίδαο σιδήρου“. τὸ ἐθνικὸν Δρεπανεύς, καὶ θηλυκὸν Δρεπανηίς.
Translation pending
Δρεσία· πόλις Φρυγίας. Διονύσιος ἐν Βασσαρικῶν γ (fr. 3 Livrea = fr. 3 Heitsch) „Βούδειαν Δρεσίην τε καὶ οἳ μηλώδεα γαῖαν“. τὸ ἐθνικὸν Δρεσιεύς.
Translation pending
Δρῖλαι· συνοικία τῆς Ποντικῆς, Τραπεζοῦντος οὐ πόρρω, ὡς Ξενοφῶν ἐν Ἀναβάσεως ε (5,2,1).
Translation pending
Δριλών· πόλις μεγάλη, ἐσχάτη τῶν Κελτικῶν. τὸ ἐθνικὸν Δριλώνιος, ὡς Θεόπομπος μγ (FGrHist 115 F 202).
Translation pending
Δρόγγιλον· χωρίον Θρᾴκης, Θεόπομπος Φιλιππικῶν θ (FGrHist 115 F 83). τὸ ἐθνικὸν Δρογγίλιος.
Translation pending
132 Δρύαινα· πόλις Κιλικίας, κτίσμα Δρυαίνου, ἡ μετονομασθεῖσα Χρυσόπολις. τὸ ἐθνικὸν Δρυαινίτης.
Translation pending
133 Δρυίδαι· ἔθνος Γαλατικὸν φιλόσοφον, ὡς Λαέρτιος Διογένης ἐν Φιλοσόφῳ ἱστορίᾳ (1,1).
Translation pending
134 Δρύμη· πόλις Λιβύης, Στράβων ιζ (17,3,16 [C 834,18]). ὁ πολίτης Δρυμαῖος ὡς Βαρκαῖος Κυρηναῖος.
Translation pending
135 Δρυμία· πόλις Φωκίδος. Παυσανίας ι (10,33,12) „Δήμητρος δὲ Θεσμοφόρου Δρυμίοις ἱερόν ἐστιν ἀρχαῖον“. τὸ ἐθνικὸν Δρυμιεὺς ἐκ τοῦ θηλυκοῦ καὶ τοῦ οὐδετέρου.
Translation pending
136 Δρυμοῦσσα· νῆσος Ἰωνίας, Θουκυδίδης η (8,31,3). τὸ ἐθνικὸν Δρυμουσσαῖος.
Translation pending
137 Δρυόπη· πόλις περὶ τὴν Ἑρμιόνα. γράφεται καὶ Δρυόπα. ὁ πολίτης Δρυοπαῖος, ὡς Ἡρόδωρος (FGrHist 31 F 36), ὃν παρατίθησιν Ἐπαφρόδιτος (fr. 64 Braswell/Billerbeck = fr. 27 Lünzner). οἱ δὲ περὶ τὴν Οἴτην Δρύοπες ἀπὸ Δρυόπης τῆς Εὐρυπύλου θυγατρός. ἔστι καὶ Δρυοπία τῶν Δρυόπων περὶ Τραχῖνα. λέγεται καὶ Δρυοπίς καὶ Δρυοπηίς καὶ Δρυοπία.
Translation pending
138 Δρῦς· πόλις Θρᾴκης, Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 160). ἔστι καὶ πόλις τῶν Οἰνώτρων. ὁ πολίτης Δρυεύς καὶ Δρυηίς. ἔστι καὶ κώμη Κιλικίας παρὰ τῷ Πιναρῷ ποταμῷ.
Translation pending
139 Δυμᾶνες· φυλὴ Δωριέων. ἦσαν δὲ τρεῖς, Ὑλλεῖς καὶ Πάμφυλοι καὶ Δυμᾶνες {ἐξ Ἡρακλέους. καὶ προσετέθη ἡ Ὑρνηθία}, ὡς Ἔφορος α΄ (FGrHist 70 F 15) „Αἰγίμιος γὰρ ἦν τῶν περὶ τὴν Οἴτην Δωριέων βασιλεύς. ἔσχε δὲ δύο παῖδας Πάμφυλον καὶ Δυμᾶνα, καὶ τὸν τοῦ Ἡρακλέους Ὕλλον ἐποιήσατο τρίτον, χάριν ἀποδιδοὺς ἀνθ᾽ ὧν Ἡρακλῆς ἐκπεπτωκότα κατήγαγεν“. οἱ οἰκοῦντες Δυμᾶνες. καὶ Δυμανίς τὸ θηλυκὸν καὶ Δύμαινα. καὶ Δυμανίς τὸ θηλυκόν „στέλλεο νῦν ἔτι τῆλε Δυμανίδος ἠπείροιο“ (adesp. SH 1173), καὶ Δύμαινα. Εὐφορίων Χιλιάσι (fr. 50 Lightfoot = fr. 47 Powell) „δαίμων [[– ◡◡]]σαιτο φιλοπλοκάμοισι Δυμαίναις“. τὰ ἐθνικὰ δὲ τῶν λοιπῶν ἐν τοῖς περὶ αὐτῶν ἐροῦμεν τόποις.
Translation pending
140 Δύμη· πόλις Ἀχαΐας, ἐσχάτη πρὸς δύσιν, ὅθεν καὶ Καλλίμαχος ἐν ἐπιγράμμασιν (fr. 395 Pfeiffer) „εἰς Δύμην ἀπιόντα τὴν Ἀχαιῶν“. καὶ Δύμη ἡ χώρα πάλαι ἐκαλεῖτο, ἡ δὲ πόλις Στράτος, ὕστερον δὲ καὶ ἡ πόλις καὶ ἡ χώρα Δύμη ἐκλήθησαν. λέγεται καὶ πληθυντικῶς, ὡς Ἀπολλόδωρος (FGrHist 244 F 190) „τούτων ἀπέχουσα σταδίους ρκ ἐσχάτη κεῖται πρὸς δύσιν Δύμαι“. ὁ πολίτης Δυμαῖος. Ἔφορος κδ (FGrHist 70 F 84) „παραγενομένης δὲ τῆς στρατιᾶς εἰς τὴν Δύμην, πρῶτον μὲν οἱ Δυμαῖοι καταπλαγέντες“. καὶ Παυσανίας ζ (7,17,6) „Οἰβώτᾳ ἀνδρὶ Δυμαίῳ σταδίου μὲν ἀνελομένῳ νίκην“. καὶ πάλιν (7,17,9) „Δυμαίοις μέν ἐστιν Ἀθηνᾶς ναὸς καὶ ἄγαλμα“. καὶ ἐν τῷ η (8,1,2) „τὰ δὲ πρὸς Ἀχαΐαν
Translation pending
Δύμη· πόλις Ἀχαΐας, ἐσχάτη πρὸς δύσιν. ὁ πολίτης Δυμαῖος καὶ Δυμαία. λέγεται καὶ Δύμιος. Ἀντίμαχος (fr. 27 Matthews = fr. 27 Wyss) δὲ Καυκωνίδα ταύτην φησὶν ἀπὸ Καύκωνος ποταμοῦ. Δυμαίων εἰσὶν ὅμοροι“. καὶ Ἀπολλόδωρος (FGrHist 244 F 191) ἢ ὁ τὰ τούτου ἐπιτεμνόμενος „τὴν δὲ χώραν ἔχουσι Δυμαῖοι“. καὶ Φίλιστος Σικελικῶν α (FGrHist 556 F 2) „ἐπὶ τῆς <ϛ> ὀλυμπιάδος, ἣν Οἰβώτας <ὁ Δυμαῖος> ἐνίκα στάδιον“. καὶ Ἀπολλόδωρος ἐν Χρονικῶν α (FGrHist 244 F 3) „πόλεμος ἐνέστη τοῖς τε Δυμαίοις <καὶ τοῖς ***>, ὅθεν <***>“, καὶ Θεόπομπος μ (FGrHist 115 F 194) „προστάται δὲ τῆς πόλεως ἦσαν τῶν μὲν Συρακοσίων Ἄθηνις καὶ Ἡρακλείδης, τῶν δὲ μισθοφόρων Ἀρχέλαος ὁ Δυμαῖος“. τὸ θηλυκὸν Δυμαία. Εὐφορίων (fr. 160 Lightfoot = fr. 121 Powell) „ἥτις ἔχεις κληῖδας ἐπιζεφύριο Δυμαίης“, διὰ τὸ πρὸς δύσιν ἐπιζέφυρον. Ἀντίμαχος δὲ (fr. 27 Matthews = fr. 27 Wyss) Καυκωνίδα φησὶν αὐτὴν ἀπὸ Καύκωνος ποταμοῦ, ὡς <τὰς Θήβας> Διρκαίας, ἔνιοι δὲ καὶ Ἀσωπίδας. διαστέλλεται δὲ τῆς Ἠλείας κατὰ τὴν Βουπρασίαν Λαρίσῳ τῷ ποταμῷ. λέγεται καὶ Δύμιος, ὡς Βοίβη Βοίβιος.
Translation pending
141 Δύνδασον· πόλις Καρίας. Ἀλέξανδρος ἐν τῷ περὶ Καρίας β (FGrHist 273 F 25) „αὖθις δ᾽ ἐπὶ Δύνδασον καὶ Κάλυνδα ὁρμῆσαι". τὸ ἐθνικὸν Δυνδασεύς ὡς Πηγασεύς.
Translation pending
Δύνδασον· πόλις Καρίας. τὸ ἐθνικὸν Δυνδασεύς.
Translation pending
142 Δυρβαῖοι· ἔθνος καθῆκον εἰς Βάκτρους καὶ τὴν Ἰνδικήν. Κτησίας ἐν Περσικῶν ι (fr. 11 Lenfant = FGrHist 688 F 11) „χώρα δὲ πρὸς νότον πρόσκειται, Δυρβαῖοι πρὸς τὴν Βακτρίαν καὶ Ἰνδικήν κατατείνοντες. οὗτοι εὐδαίμονες ἄνδρες καὶ πλούσιοι καὶ κάρτα δίκαιοί εἰσι· οὗτοι οὔτε ἀδικοῦσιν οὔτε ἀποκτέννουσιν ἀνθρώπων οὐδένα. ἐὰν δέ τι εὕρωσιν ἐν τῇ ὁδῷ χρυσίον ἢ ἱμάτιον ἢ ἀργύριον ἢ ἄλλο τι, οὐδὲν <ἂν> ἀποκινήσειαν. οὗτοι οὔτε ἀρτοποιέουσιν οὔτ’ ἐσθίουσιν οὔτε †νομίζουσιν†, ἐὰν μὴ ἱερῶν οὕνεκεν. ἄλφιτα δὲ ποιοῦσιν λεπτότερα καθάπερ οἱ Ἕλληνες· καὶ ἐσθίουσι μάζας ποῶν“.
Translation pending
Δυρβαῖοι· ἔθνος καθῆκον εἰς Βάκτρους καὶ τὴν Ἰνδικήν. Κτησίας ἐν Περσικῶν ι (fr. 11 Lenfant = FGrHist 688 F 11) „χώρα δὲ πρὸς νότον πρόσκειται, Δυρβαῖοι εὐδαίμονες ἄνδρες καὶ πλούσιοι καὶ δίκαιοι, οὔτ’ ἀδικοῦντες οὔτε ἀποκτεννύοντες ἄνθρωπον. ἐὰν δ’ εὕρωσιν ἐν τῇ ὁδῷ ἢ χρυσὸν ἢ ἄλλο τι <***>“.
Translation pending
Δυρράχιον· πόλις Ἰλλυρική, Ἐπίδαμνος κληθεῖσα ἀπὸ Ἐπιδάμνου. τούτου θυγάτηρ Μέλισσα, ἧς καὶ Ποσειδῶνος Δυρράχιος· ἀφ’ ἧς ἔστιν ἐν Ἐπιδάμνῳ τόπος Μελισσώνιος, ἔνθα Ποσειδῶν αὐτῇ συνῆλθεν, ὡς Φίλων (FGrHist 790 F 35). „Μετὰ δὲ τὸν Ῥιζονικὸν <κόλπον> Λίσσος ἐστὶ πόλις καὶ Ἀκρόλισσος καὶ 'Επίδαμνος Κερκυραίων κτίσμα, ἡ νῦν Δυρράχιον ὁμωνύμως τῇ χερσονήσῳ λεγομένῃ, ἐφ' ἧς ἵδρυται... Δέξιππος δὲ ἐν Χρονικῶν ῑ... φησὶν οὕτως· „καὶ Μακεδόνων τὴν πρότερον μὲν 'Επίδαμνον, ἐς ὕστερον δὲ Δυρράχιον μετονομασθεῖσαν...“. 'Αλέξανδρος δὲ ἐν Εὐρώπῃ (SH 25) μετὰ τοῦ σ Δυσράχιον αὐτὴν καλεῖ „Δυσραχίου τ' 'Επίδαμνος ἐπ' ἀγχιάλου χθονὸς ἀκτῆς“. ἔστι καὶ ἄλλη Λακωνική... Εὐφορίων „ἄστεα Δυρραχίης τε καὶ ἔθνεα Ταυλαντίνων“. καὶ. δῆλον ὅτι Δυρράχιος τὸ τούτου ἀρσενικόν, ὡς τοῦ Ἀνακτόριον τὸ Ἀνακτόριος, Βυζάντιον Βυζάντιος, Θούριον Θούριος, Κούριον Κούριος. Ἐρατοσθένης γ Γεωγραφουμένων (fr. III B, 109, p. 355 Berger) „ἐχόμενοι δ’ οἰκοῦσι Ταυλάντιοι. πόλις δ’ Ἑλληνὶς Ἐπίδαμνος ἐπὶ χερρονήσου τῆς καλουμένης Δυρραχίου. ποταμοὶ δὲ Δρίλων καὶ Ἄωος, περὶ οὓς οἱ Κάδμου καὶ Ἁρμονίας τάφοι δείκνυνται“. ὅμως δὲ νῦν Δυρραχηνοὶ λέγονται. οὕτω γὰρ καὶ Βάλακρος ἐν Μακεδονικοῖς (FGrHist 773 F 2) φησι „καὶ τούτων αἱ πόλεις Δυρραχηνοῖς τε καὶ Ἀπολλωνιάταις ἐπιδιῄρηνται“. καὶ Ἐρέννιος Φίλων ἐν τοῖς Ἰατροῖς (FGrHist 790 F 53) Δυρραχηνὸν ἀναγράφει Φιλωνίδην οὕτως· „Ἀσκληπιάδης ἀκουστὰς ἔσχε Τίτον Αὐφίδιον Σικελὸν καὶ Φιλωνίδην Δυρραχηνὸν καὶ Νίκωνα Ἀκραγαντῖνον“. καὶ πάλιν „Φιλωνίδης δὲ ὁ Δυρραχηνὸς ἤκουσε μὲν Ἀσκληπιάδου, ἰατρεύσας δὲ ἐν τῇ πατρίδι εὐδόξως συνετάξατο βιβλία με“. λέγει δὲ Παυσανίας ἐν ς (6,10,8) περὶ τῆς ἀρχαίας καὶ τῆς νῦν πόλεως οὕτως· „Ἐπιδάμνιοι μὲν χώραν ἥνπερ καὶ ἐξ ἀρχῆς, πόλιν δὲ οὐ τὴν ἀρχαίαν ἐπὶ ἡμῶν ἔχουσιν, ἐκείνης δ’ ἀφεστηκυῖαν ὀλίγον· ὄνομα δὲ τῇ πόλει Δυρράχιον ἀπὸ τοῦ οἰκιστοῦ“.
Dyrrhachion: a city in Illyria, formerly called Epidamnos after Epidamnos. His daughter was Melissa, whose son by Poseidon was Dyrrhachios; from her there is in Epidamnos a place called the Melissonion, where Poseidon had intercourse with her, as Philon says (FGrHist 790 F 35). “After the Rhizonic Gulf comes the city of Lissos and Akrolissos and Epidamnos, a foundation of the Kerkyraians, which is now called Dyrrhachion, having the same name as the peninsula on which it is founded.... Dexippos in the twelfth book of his Chronicles says as follows: ‘and that of the Macedonians, formerly Epidamnos, but later renamed Dyrrhachion....’ Alexander, however, in his Europe (SH 25) with sigma calls it Dysrachion: ‘and Epidamnos of Dysrachion upon the shore of the sea‑girt land.’ There is another Dyrrhachion in Laconia.... Euphorion [mentions it]: ‘the cities of Dyrrhachie and the peoples of the Taulantioi.’ And it is clear that Dyrrhachios is the masculine corresponding to this form, just as from Anaktorion one has Anaktorios, from Byzantion Byzantios, from Thurion Thurios, from Kourion Kourios. Eratosthenes in the third book of his Geographoumena (fr. III B, 109, p. 355 Berger): ‘Next to them dwell the Taulantioi. The Greek city of Epidamnos lies on a peninsula called Dyrrhachion. The rivers are the Drilon and the Aoos, about which the tombs of Kadmos and Harmonia are pointed out.’ Nevertheless they are now called Dyrrhachenoi. For so also Balakros in his Macedonica (FGrHist 773 F 2) says: ‘and the cities of these are divided between the Dyrrhachenoi and the Apolloniatai.’ And Erennios Philon in his work On Physicians (FGrHist 790 F 53) records Philonides as a Dyrrrachenos as follows: ‘Asklepiades had as hearers Titus Aufidius the Sicilian and Philonides the Dyrrrachenos and Nikon of Akragas.’ And again: ‘Philonides the Dyrrrachenos studied under Asklepiades, and after practising medicine with good repute in his own native city he composed twenty books.’ Pausanias in Book 6 (6.10.8) speaks as follows concerning the ancient and the present city: ‘The Epidamnians have the same territory as from the beginning, but as for the city, they do not in my day possess the ancient one, but one a little removed from it; and the name of the city is Dyrrhachion from the oikist.’
Δυρράχιον· πόλις Ἰλλυρική, Ἐπίδαμνος κληθεῖσα, ἀπὸ Ἐπιδάμνου. τούτου θυγάτηρ Μέλισσα, ἧς καὶ τοῦ Ποσειδῶνος Δυρράχιος, ἀφ’ ἧς τόπος Μελισσώνιος, ἔνθα Ποσειδῶν αὐτῇ συνῆλθεν. Ἀλέξανδρος δὲ ἐν Εὐρώπῃ (SH 25) Δυσράχιον αὐτὴν καλεῖ μετὰ τοῦ σ „Δυσραχίου τ’ Ἐπίδαμνος ἐπ’ ἀγχιάλου χθονὸς ἀκτῆς“. ἔστι καὶ ἄλλη Λακωνική, μία τῶν ρ. καὶ ἡ χώρα τῆς ᾿Ιλλυρίας Δυσραχία, ἧς τὸ ἀρσενικὸν Δυσράχιος. νῦν δὲ Δυρραχηνοί λέγονται, ὡς 'Ερέννιος Φίλων ἐν τοῖς ᾿Ιατροῖς... „Φιλωνίδης δὲ ὁ Δυρραχηνὸς ἤκουσε μὲν ᾿Ασκληπιάδου, ἰατρεύσας δ' ἐν τῇ πατρίδι εὐδόξως συν- ετάξατο βιβλία με“.
Dyrrhachion: a city in Illyria, called Epidamnos after Epidamnos. His daughter was Melissa, by whom and by Poseidon was born Dyrrhachios; from her the place is called Melissonios, where Poseidon came together with her. Alexander in the *Europe* (SH 25) calls it Dysrachion, with the verse: “And Epidamnos by Dysrachios on the shore of the sea‑girt land.” There is also another [Dyrrhachion], in Laconia, one of the *rhai*. And the region of Illyria is [also] called Dysrachia, whose masculine is Dysrachios. But now they are called Dyrrachenoi, as Herennius Philo in the *Physicians* [says]: “Philonides of Dyrrhachion, who heard Asclepiades, but, after practicing medicine with distinction in his own fatherland, composed books for me.”
Δυρράχιον· πόλις Ἰλλυρική, Ἐπίδαμνος κληθεῖσα, ἀπὸ Ἐπιδάμνου. τούτου θυγάτηρ Μέλισσα, ἧς καὶ τοῦ Ποσειδῶνος Δυρράχιος, ἀφ’ ἧς τόπος Μελισσώνιος, ἔνθα Ποσειδῶν αὐτῇ συνῆλθεν. Ἀλέξανδρος δὲ ἐν Εὐρώπῃ (SH 25) Δυσράχιον αὐτὴν καλεῖ μετὰ τοῦ σ „Δυσραχίου τ’ Ἐπίδαμνος ἐπ’ ἀγχιάλου χθονὸς ἀκτῆς“. ἔστι καὶ The page contains the continuation of a lemma entry, likely Δυσπόντιον or a related heading concerning Dyrrhachion/Epidamnos. Left column (Parisinus version): 'Επίδαμνος Κερκυραίων κτίσμα, ἡ νῦν Δυρράχιον ὁμωνύμως τῇ χερσονήσῳ λεγομένῃ, ἐφ' ἧς ἵδρυται... Δέξιππος δὲ ἐν Χρονικῶν ῑ... φησὶν οὕτως· „καὶ Μακεδόνων τὴν πρότερον μὲν 'Επίδαμνον, ἐς ὕστερον δὲ Δυρράχιον μετονομασθεῖσαν...“. 'Αλέξανδρος δὲ ἐν Εὐρώπῃ (SH 25) μετὰ τοῦ σ Δυσράχιον αὐτὴν καλεῖ „Δυσραχίου τ' 'Επίδαμνος ἐπ' ἀγχιάλου χθονὸς ἀκτῆς“. ἔστι καὶ ἄλλη Λακωνική... Εὐφορίων „ἄστεα Δυρραχίης τε καὶ ἔθνεα Ταυλαντίνων“. καὶ. Right column (Epitome version): ἄλλη Λακωνική, μία τῶν ρ. καὶ ἡ χώρα τῆς ᾿Ιλλυρίας Δυσραχία, ἧς τὸ ἀρσενικὸν Δυσράχιος. νῦν δὲ Δυρραχηνοί λέγονται, ὡς 'Ερέννιος Φίλων ἐν τοῖς ᾿Ιατροῖς... „Φιλωνίδης δὲ ὁ Δυρραχηνὸς ἤκουσε μὲν ᾿Ασκληπιάδου, ἰατρεύσας δ' ἐν τῇ πατρίδι εὐδόξως συν- ετάξατο βιβλία με“. δῆλον ὅτι Δυρράχιος τὸ τούτου ἀρσενικόν, ὡς τοῦ Ἀνακτόριον τὸ Ἀνακτόριος, Βυζάντιον Βυζάντιος, Θούριον Θούριος, Κούριον Κούριος. Ἐρατοσθένης γ Γεωγραφουμένων (fr. III B, 109, p. 355 Berger) „ἐχόμενοι δ’ οἰκοῦσι Ταυλάντιοι. πόλις δ’ Ἑλληνὶς Ἐπίδαμνος ἐπὶ χερρονήσου τῆς καλουμένης Δυρραχίου. ποταμοὶ δὲ Δρίλων καὶ Ἄωος, περὶ οὓς οἱ Κάδμου καὶ Ἁρμονίας τάφοι δείκνυνται“. ὅμως δὲ νῦν Δυρραχηνοὶ λέγονται. οὕτω γὰρ καὶ Βάλακρος ἐν Μακεδονικοῖς (FGrHist 773 F 2) φησι „καὶ τούτων αἱ πόλεις Δυρραχηνοῖς τε καὶ Ἀπολλωνιάταις ἐπιδιῄρηνται“. καὶ Ἐρέννιος Φίλων ἐν τοῖς Ἰατροῖς (FGrHist 790 F 53) Δυρραχηνὸν ἀναγράφει Φιλωνίδην οὕτως· „Ἀσκληπιάδης ἀκουστὰς ἔσχε Τίτον Αὐφίδιον Σικελὸν καὶ Φιλωνίδην Δυρραχηνὸν καὶ Νίκωνα Ἀκραγαντῖνον“. καὶ πάλιν „Φιλωνίδης δὲ ὁ Δυρραχηνὸς ἤκουσε μὲν Ἀσκληπιάδου, ἰατρεύσας δὲ ἐν τῇ πατρίδι εὐδόξως συνετάξατο βιβλία με“. λέγει δὲ Παυσανίας ἐν ς (6,10,8) περὶ τῆς ἀρχαίας καὶ τῆς νῦν πόλεως οὕτως· „Ἐπιδάμνιοι μὲν χώραν ἥνπερ καὶ ἐξ ἀρχῆς, πόλιν δὲ οὐ τὴν ἀρχαίαν ἐπὶ ἡμῶν ἔχουσιν, ἐκείνης δ’ ἀφεστηκυῖαν ὀλίγον· ὄνομα δὲ τῇ πόλει Δυρράχιον ἀπὸ τοῦ οἰκιστοῦ“.
Translation pending
Δυρράχιον· πόλις Ἰλλυρική, Ἐπίδαμνος κληθεῖσα ἀπὸ Ἐπιδάμνου. τούτου θυγάτηρ Μέλισσα, ἧς καὶ Ποσειδῶνος Δυρράχιος· ἀφ’ ἧς ἔστιν ἐν Ἐπιδάμνῳ τόπος Μελισσώνιος, ἔνθα Ποσειδῶν αὐτῇ συνῆλθεν, ὡς Φίλων (FGrHist 790 F 35). „Μετὰ δὲ τὸν Ῥιζονικὸν <κόλπον> Λίσσος ἐστὶ πόλις καὶ Ἀκρόλισσος καὶ
Translation pending
Δυσπόντιον· πόλις Πισαίας, ἀπὸ Δυσπόντου τοῦ Πέλοπος, παρὰ τὴν ὁδὸν τὴν ἐξ Ἤλιδος εἰς Ὀλυμπίαν. ἀπὸ ταύτης Ἀντίμαχος ἦν ὀλυμπιονίκης νικήσας {ἐν ὀλυμπιάδι} στάδιον. Φλέγων ἐν ὀλυμπιάδι β̄ (FGrHist 257 F 4) „Ἀντίμαχος Ἠλεῖος ἐκ Δυσποντίου στάδιον“. καὶ ἐν κζ̄ (FGrHist 257 F 6) „Δάιππος Κροτωνιάτης πύξ, <***> Ἠλείων ἐκ Δυσποντίου τέθριππον“. μέμνηται αὐτῆς καὶ Τρύφων ἐν Παρωνύμοις (fr. 87 Velsen) γράφων οὕτως τὸ ἐθνικόν „οἱ δὲ Δυσποντεῖς οὐ παρὰ τὴν πόλιν Δυσπόντιον καλοῦνται (ἐλέγοντο γὰρ <ἂν> Δυσποντιεῖς), παρὰ δὲ τὸν Πέλοπος υἱὸν Δύσποντον“.
Translation pending
Δυσπόντιον· πόλις Πισαίας, ἀπὸ Δυσπόντου τοῦ Πέλοπος. τὸ ἐθνικὸν Δυσποντεύς, ἔδει δὲ Δυσποντιεύς.
Translation pending
Δύστος· πόλις Εὐβοίας. Θεόπομπος ἐν Φιλιππικῶν κδ̄ (FGrHist 115 F 149) „ἀποστήσας δὲ τοὺς ἐν αὐτῇ τῇ περιοικίδι τῶν Ἐρετριέων ἐστράτευσεν ἐπὶ πόλιν Δύστον“. τὸ ἐθνικὸν Δύστιος.
Translation pending
Δύστος· πόλις Εὐβοίας. Θεόπομπος ἐν Φιλιππικῶν κδ̄ (FGrHist 115 F 149). τὸ ἐθνικὸν Δύστιος.
Translation pending
146 Δωδώνη· πόλις τῆς Μολοσσίδος ἐν Ἠπείρῳ, καθ’ ἣν Δωδωναῖος Ζεύς· „Δωδώνης μεδέων“ (Π 234). καὶ Διονύσιος (430) „Δωδώνης ἤπειρος ἀπείριτος ἐκτετάνυσται“. Φιλόξενος δ’ ὁ τὴν Ὀδύσσειαν ὑπομνηματίζων (fr. 402 Theodoridis) δύο φησί, Θετταλικὴν καὶ Θεσπρωτικήν, οὕτως· „Δωδώνην νῦν φησι τὴν Θεσπρωτικὴν ἐν ᾗ τὸ μαντεῖον ἐκ τῆς δρυός, ἑτέρα δὲ ἡ Θετταλικὴ ἀφ’ ἧς ὁ Ἀχιλλεὺς καλεῖ τὸν Δία“. ἔοικε δὲ οὕτως ἐπιλελῆσθαι τὸ „ἀμφὶ δὲ Σελλοὶ | σοὶ ναίουσ’ ὑποφῆται ἀνιπτόποδες χαμαιεῦναι“ (Π 234–35). πῶς γὰρ τούτων μέμνηται ἀπὸ τῆς Θετταλικῆς καλῶν αὐτόν; οὕτω δὲ καὶ Ἐπαφρόδιτος ἐν τῇ π τῆς Ἰλιάδος (fr. 35 Braswell/Billerbeck = fr. 39 Lünzner) „τιμᾷ τοὺς ἐν Δωδώνῃ ὡς καὶ ὁ Πάνδαρος εὔχεται τῷ Λυκηγενεῖ (Δ 119) καὶ ὁ Χρύσης τῷ Σμινθεῖ (Α 39)“. τὸν δὲ Δωδωναῖον ἔλεγον καὶ Νάιον. Ζηνόδοτος (p. 116 Düntzer) δὲ γράφει Φηγωναῖε, ἐπεὶ ἐν Δωδώνῃ πρῶτον φηγὸς ἐμαντεύετο. καὶ Σουίδας (FGrHist 602 F 11c) δέ φησι Φηγωναίου Διὸς ἱερὸν εἶναι ἐν Θεσσαλίᾳ καὶ τοῦτον ἐπικαλεῖσθαι. ἕτεροι δὲ γράφουσι Βωδωναῖε· πόλιν γὰρ εἶναι Βωδώνην, ὅπου τιμᾶται. Κινέας (FGrHist 603 F 2) δέ φησι πόλιν ἐν Θεσσαλίᾳ εἶναι καὶ φηγὸν καὶ τὸ τοῦ Διὸς μαντεῖον εἰς Ἤπειρον μετενεχθῆναι. ὠνόμασται δὲ κατὰ Θρασύβουλον (FHG II 464a), ὡς Ἐπαφρόδιτος ὑπομνηματίζων τὸ β Αἰτίων (fr. 57 Braswell/Billerbeck = fr. 55 Lünzner), ἀπὸ Δωδώνης μιᾶς τῶν Ὠκεανίδων νυμφῶν. Ἀκεστόδωρος (FHG II 464a) δὲ ἀπὸ Δωδώνου τοῦ Διὸς καὶ Εὐρώπης. εἰκὸς δ’ ἀπὸ Δώδωνος ποταμοῦ, ὃν παρατίθησιν ὁ τεχνικὸς ἐν τῷ α τῆς Καθόλου (Hdn. 1, 24, 23–24) λέγων οὕτως· „Δώδων ποταμὸς Ἠπείρου“. Διτταὶ δ’ εἰσὶ Δωδῶναι, αὕτη καὶ ἡ ἐν Θετταλίᾳ, καθάπερ ἄλλοι καὶ Μνασέας (fr. 16 τῶν πολλὰ λαλούντων, ἢ ὅτι τὸ χαλκεῖον πληττόμενον ἤχει ὑπὸ μάστιγος, ἢ ὅτι τῇ βίᾳ τῶν ἀνέμων ἤχει. ἀφ’ οὗ ἡ παροιμία. The page contains a continuation of entry 248 (Δωδώνη) from the previous page, focusing on grammatical variants of the name Dodona (Δωδών, Δωδῶνος, Δωδῶνι, Δωδῶνα, Δωδώ). It includes citations from Sophocles (fr. 460 Radt, fr. 455 Radt, Trach. 171-172), Callimachus (fr. 483 Pfeiffer), Euphorion (fr. 4 Lightfoot), and Simmias of Rhodes (fr. 10 Powell). The text ends mid-sentence: διόπερ ἔοικεν ὁ τεχνικὸς (Hdn. μεταπλασμὸν ἡγεῖσθαι. τὸ ἐθνικὸν ταύτης ἄρρητον ὡς <ἀποκοπὴν> πεπονθυίας· εἰ δέ τις σχηματίσειεν, ἔσται Δωδώνιος, ὡς Πλευρῶνος Πλευρώνιος, Καλυδῶνος Καλυδώνιος. τῆς μέντοι Δωδώνης Δωδωναῖος. Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 108) „Μολοσσῶν πρὸς μεσημβρίης οἰκέουσι Δωδωναῖοι“. καὶ Ὅμηρος (Π 233) „Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε“. καὶ Κρατῖνος Ἀρχιλόχοις (fr. 5 Kassel/Austin [PCG IV 124]) „Δωδωναίῳ κυνί, βωλοκόπῳ τίτθῃ γεράνῳ προσεοικώς“. καὶ τὸ θηλυκὸν Δωδωνίς ἀπὸ τοῦ Δωδώνη, ὡς Παλλήνη Παλληνίς. Ἀπολλώνιος (1,527 = 4,583) „στεῖραν Ἀθηναίη Δωδωνίδος ἥρμοσε φηγοῦ“. καὶ Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ ἀκανθοπλῆγι (fr. 456 Radt) „τὰς θεσπιῳδοὺς ἱερέας Δωδωνίδας“. Ἀπολλόδωρος δ’ ἐν α̅ Περὶ θεῶν (FGrHist 244 F 88) τὸν Δωδωναῖον οὕτως ἐτυμολογεῖ „καθάπερ οἱ τὸν Δία Δωδωναῖον μὲν καλοῦντες ὅτι δίδωσιν ἡμῖν τὰ ἀγαθά, Πελασγικὸν δὲ ὅτι τῆς γῆς πέλας ἐστίν“. ἔστι καὶ „Δωδωναῖον χαλκίον“ παροιμία (Zen. 6,5 [I 162 Leutsch/Schneidewin]) ἐπὶ τῶν πολλὰ λαλούντων, ὡς μὲν ὁ Δήμων (FGrHist 327 F 20a) φησίν „ἀπὸ τοῦ τὸν ναὸν τοῦ Δωδωναί- ου Διὸς τοίχους μὴ ἔχοντα, ἀλλὰ τρίποδας πολλοὺς ἀλλήλων πλησίον, ὥστε τὸν ἑνὸς ἁπτόμενον παραπέμπειν διὰ τῆς ψαύσεως τὴν ἐπήχησιν ἑκάστῳ, καὶ διαμένειν τὸν ἦχον ἄχρις ἄν τις τοῦ ἑνὸς ἐφάψηται“. ἡ παροιμία δὲ οὔ φησιν εἰ μὴ χαλκίον ἕν, ἀλλ’ οὐ λέβητας ἢ τρίποδας πολλούς. προσθετέον οὖν τῷ περιηγητῇ Πολέμωνι (fr. 30 Preller) ἀκριβῶς τὴν Δωδώνην ἐπισταμένῳ καὶ Ἀριστείδῃ τὰ τούτου μεταγραφότι, λέγοντι κατὰ τὴν β (FHG IV 326 F 30) „ἐν τῇ Δωδώνῃ στῦλοι β παράλληλοι καὶ παρεγγὺς ἀλλήλων. καὶ ἐπὶ μὲν θατέρου χαλκίον ἐστὶν οὐ μέγα τοῖς δὲ νῦν παραπλήσιον λέβησιν, ἐπὶ δὲ θατέρου παιδάριον ἐν τῇ δεξιᾷ χειρὶ μαστίγιον ἔχον· οὗ κατὰ τὸ δεξιὸν μέρος ὁ τὸ λεβήτιον ἔχων κίων ἕστηκεν. ὅταν οὖν ἄνεμον συμβῇ πνεῖν, τοὺς τῆς μάστιγος ἱμάντας χαλκοῦς ὄντας ὁμοίως τοῖς ἀληθινοῖς ἱμᾶσιν αἰωρουμένους ὑπὸ τοῦ πνεύματος συνέβαινε ψαύειν τοῦ χαλκίου καὶ τοῦτο ἀδιαλείπτως ποιεῖν, ἕως ἂν ὁ ἄνεμος διαμένῃ“. „καὶ κατὰ μέντοι τοὺς ἡμετέρους <χρόνους>“, φησὶν ὁ Ταρραῖος (fr. 3 Linnenkugel), „ἡ μὲν λαβὴ τῆς μάστιγος <διασέσωσται>, οἱ δὲ ἱμάντες The page contains the continuation of entry 250 (Δωδώνη), including an explanation of the proverb 'Δωδωναῖον χαλκίον' and a quotation from Menander's Arrhephoros (fr. 65 Kassel/Austin). Text: ἀποπεπτώκασιν. παρὰ μέντοι τῶν ἐπιχωρίων τινὸς ἠκούσαμεν ὡς, ἐπείπερ ἐτύπτετο μὲν <τὸ χαλκίον> ὑπὸ μάστιγος ἤχει δ’ ἐπὶ πολὺν χρόνον, ὡς χειμερίου τῆς Δωδώνης ὑπαρχούσης, εἰκότως εἰς παροιμίαν περιεγένετο. μέμνηται αὐτῆς Μένανδρος ἐν Ἀρρηφόρῳ (fr. 65 Kassel/Austin [PCG VI 2,76] = fr. 60 Sandbach) ἐὰν δὲ κινήσῃ μόνον τὴν Μυρτίλην ταύτην τίς, ἢ τίτθην καλῇ, πέρας <οὐ> ποιεῖ λαλιᾶς· τὸ Δωδωναῖον ἄν τις χαλκίον, ὃ λέγουσιν ἠχεῖν, ἂν παράψῃθ’ ὁ παριών, τὴν ἡμέραν ὅλην, καταπαύσαι θᾶττον ἢ ταύτην λαλοῦσαν· νύκτα γὰρ προσλαμβάνει.
146 Dodona: a city of Molossis in Epeiros, in reference to which Zeus is called ‘Dodonaian’: “lord of Dodona” (Il. 16.234). And Dionysios (fr. 430) [writes]: “The boundless expanse of Dodona’s Epeiros has been stretched out.” But Philoxenos, the commentator on the Odyssey (fr. 402 Theodoridis), says there are two, one Thessalian and one Thesprotian, as follows: “He now says Dodona is the Thesprotian one, in which the oracle from the oak is, while the other is the Thessalian one, from which Achilles addresses Zeus.” It seems that in this way he has forgotten “and around you the Selloi, / your interpreters, dwell, unwashed of feet, couching upon the ground” (Il. 16.234–35). For how could he have remembered these and yet be addressing him from the Thessalian [Dodona]? Likewise Epaphroditos, in the commentary on book Π of the Iliad (fr. 35 Braswell/Billerbeck = fr. 39 Lünzner): “He [Achilles] honors those in Dodona, just as also Pandaros prays to the Lyciogenes [= ‘born in Lykia’] (Il. 4.119) and Chryses to the Smintheus (Il. 1.39).” They also called the Dodonaian [Zeus] Naios. Zenodotos (p. 116 Düntzer), however, writes Phēgonaie, since in Dodona it was first the oak that gave oracles. And Suidas (FGrHist 602 F 11c) too says that there is a sanctuary of Zeus Phēgonaieus in Thessaly and that he is invoked under this title. Others write Bōdonaie: for there is a city Bōdōnē, in which he is honored. Kineas (FGrHist 603 F 2), however, says that there is a city in Thessaly and an oak, and that the oracle of Zeus was transferred to Epeiros. It is said to have been named, according to Thrasyboulos (FHG II 464a), as Epaphroditos in his commentary on book 2 of the Aitia (fr. 57 Braswell/Billerbeck = fr. 55 Lünzner) reports, after Dodonē, one of the Oceanid nymphs. Akestodoros (FHG II 464a), however, [derives it] from Dodonos, the son of Zeus and Europa. But it is likely [that it is named] from the river Dōdōn, which the technikos sets alongside [the city] in book 1 of the Katholou (Hdn. 1.24.23–24), saying as follows: “Dōdōn, a river of Epeiros.” There are two Dodonas, this one and the one in Thessaly, as also other [writers say], and Mnaseas (fr. 16…)
[Continuation on the following page, beginning again under the lemma Δωδώνη:]
…of those who talk a great deal; either because the little bronze [vessel] when struck by a lash sounded, or because it sounded under the force of the winds. From this comes the proverb.
The page contains a continuation of entry 248 (Dodona) from the previous page, focusing on grammatical variants of the name Dodona (Dōdōn, Dōdōnos, Dōdōni, Dōdōna, Dōdō). It includes citations from Sophokles (fr. 460 Radt, fr. 455 Radt, Trach. 171–172), Kallimachos (fr. 483 Pfeiffer), Euphorion (fr. 4 Lightfoot), and Simmias of Rhodes (fr. 10 Powell). The text ends mid-sentence: “wherefore the technikos (Hdn. … seems to consider it a metaplasm. The ethnic of this [city] is indeclinable, as having undergone ; but if someone were to form it, it would be Dōdōnios, as from Pleurōn [one gets] Pleurōnios, from Kalydōn, Kalydōnios. Of Dodonē, however, [the ethnic is] Dōdōnaios. Hekataios in the Europa (FGrHist 1 F 108): ‘South of the Molossoi dwell the Dodonaians.’ And Homer (Il. 16.233): ‘Lord Zeus, Dodonaian.’ And Kratinos in Archilochoi (fr. 5 Kassel/Austin [PCG IV 124]): ‘Like a Dodonaian dog, a crane nurse that grubbed in clods.’ And the feminine form is Dōdōnis from Dōdōnē, as Pallēnē [gives] Pallēnis. Apollonios (1.527 = 4.583): ‘The barren Athene fitted to a Dodonaian oak.’ And Sophokles in Odysseus the Thorn-stricken (fr. 456 Radt): ‘the priestesses of Dodona, inspired singers.’ But Apollodoros in book 1 of On the Gods (FGrHist 244 F 88) etymologizes the epithet Dōdōnaios as follows: ‘just as those who call Zeus “Dodonaian” do so because he “gives” (didōsin) us good things, and “Pelasgian” because he is “near the earth” (tēs gēs pelas).’ There is also the proverb “Dodonaian little bronze vessel” (Zen. 6.5 [I 162 Leutsch/Schneidewin]) applied to those who talk a great deal, as Dēmōn (FGrHist 327 F 20a) says: ‘from the fact that the temple of Zeus Dodonaios has no walls, but many tripods close to one another, so that when one is touched it passes on by the contact an echo to each in turn, and the sound continues until someone touches one of them.’ But the proverb, he says, does not speak of a single little bronze [vessel], and not of many cauldrons or tripods. One must therefore add to the account of the Periegete Polemōn (fr. 30 Preller), who knew Dodona exactly, and of Aristeidēs, who copied him, as they say in book 2 (FHG IV 326 F 30): ‘In Dodona there are two parallel pillars close to one another. On the one there is a small bronze vessel, not large but similar to the cauldrons of today; and on the other a little boy holding a whip in his right hand, on whose right side stands the column that bears the little cauldron. Whenever, then, it happened that a wind blew, the lash-straps of the whip, being of bronze but swaying in the air under the influence of the breeze like real leather straps, would strike the little bronze vessel and do this unceasingly as long as the wind continued.’ ‘And indeed in our own times,’ says the man from Tarrha (fr. 3 Linnenkugel), ‘the handle of the whip , but the straps have fallen off. Yet from one of the locals we heard that, since whenever the little bronze [vessel] was struck by the lash it sounded for a long time—Dodona being a place of wintry weather—it quite reasonably passed into a proverb. Menandros mentions it in the Arrhēphoros (fr. 65 Kassel/Austin [PCG VI 2,76] = fr. 60 Sandbach):
“If anyone merely touch this Myrtile, or call her ‘Nurse’, he brings no end to her chatter. One could sooner silence the Dodonaian little bronze vessel, which they say resounds if someone passing by so much as graze it, for a whole day, than her prattling—for she adds the night as well.”’
Δωδώνη· πόλις τῆς Μολοσσίδος ἐν Ἠπείρῳ, καθ’ ἣν Δωδωναῖος Ζεύς. καὶ „Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου“ (Π 234). Φιλόξενος (fr. 402 Theodoridis) δὲ δύο φησί, Θεσπρωτικὴν καὶ Θετταλικήν, κακῶς. τὸν δὲ Δωδωναῖον ἔλεγον καὶ Νάιον. Ζηνόδοτος (p. 116 Düntzer) δὲ γράφει <Φη>γωναῖος, ἐπεὶ ἐν Δωδώνῃ πρῶτον φηγὸς ἐμαντεύετο. ἄλλοι δὲ γράφουσι Βωδωναῖε. πόλιν γὰρ εἶναι Βωδώνην, ὅπου τιμᾶται. εἴρηται ἀπὸ Δωδώνης μιᾶς τῶν Ὠκεανίδων νυμφῶν, ἢ ἀπὸ Δωδώνου τοῦ Διὸς καὶ Εὐρώπης, ἢ ἀπὸ Δώδωνος, ἧς τὸ ἐθνικὸν οὐχ εὕρηται. σχηματίζεται δὲ Δωδώνιος. τὸ θηλυκὸν Δωδωνίς. ἔστι καὶ παροιμία (Zen. 6,5 [I 162 Leutsch/Schneidewin]) „Δωδωναῖον χαλκεῖον“ ἐπὶ ἔχοντας ἐπιφανὲς μαντεῖον· „τὸν δ’ ἐς Δωδώνην φάτο βήμεναι“ (ξ 327, τ 296). ἐπικέκληκε δὲ Ἀχιλλεὺς τὸν ἐν τῇ Θεσσαλίᾳ γειτνιῶντα θεόν,
Dodona: a city of Molossis in Epirus, at which [is worshipped] Zeus of Dodona. And [Homer says], “lord of wintry Dodona” (Il. 16.234). Philoxenus (fr. 402 Theodoridis), however, says there are two cities, one in Thesprotia and one in Thessaly—wrongly. They also called the Dodonaean [Zeus] Naïos. Zenodotus (p. 116 Düntzer), however, writes ‘Phegonaios,’ since at Dodona it was first the oak that gave oracles. Others write ‘Bodonaie,’ for there is a city Bodone, where he is honored. [The name] is said [to be derived] from Dodone, one of the Oceanid nymphs, or from Dodon, the son of Zeus and Europa, or from Dodone, a woman whose ethnic [form] has not been found. From it is formed Dodonios; the feminine [ethnic] Dodonis. There is also a proverb (Zenobius 6.5 = I 162 Leutsch/Schneidewin), “the bronze-working of Dodona,” applied to those who possess a conspicuous oracle. “And he said that he would go to Dodona” (Od. 14.327, 19.296). And Achilles has invoked under this title the god dwelling in Thessaly nearby.
Δωδώνη· πόλις τῆς Μολοσσίδος ἐν Ἠπείρῳ, καθ’ ἣν Δωδωναῖος Ζεύς. καὶ „Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου“ (Π 234). Φιλόξενος (fr. 402 Theodoridis) δὲ δύο φησί, Θεσπρωτικὴν καὶ Θετταλικήν, κακῶς. τὸν δὲ Δωδωναῖον ἔλεγον καὶ Νάιον. Ζηνόδοτος (p. 116 Düntzer) δὲ γράφει <Φη>γωναῖος, ἐπεὶ ἐν Δωδώνῃ πρῶτον φηγὸς ἐμαντεύετο. ἄλλοι δὲ γράφουσι Βωδωναῖε. πόλιν γὰρ εἶναι Βωδώνην, ὅπου τιμᾶται. εἴρηται ἀπὸ Δωδώνης μιᾶς τῶν Ὠκεανίδων νυμφῶν, ἢ ἀπὸ Δωδώνου τοῦ Διὸς καὶ Εὐρώπης, ἢ ἀπὸ Δώδωνος, ἧς τὸ ἐθνικὸν οὐχ εὕρηται. σχηματίζεται δὲ Δωδώνιος. τὸ θηλυκὸν Δωδωνίς. ἔστι καὶ παροιμία (Zen. 6,5 [I 162 Leutsch/Schneidewin]) „Δωδωναῖον χαλκεῖον“ ἐπὶ The page contains the continuation of entry 247 (Δωδώνη), which likely began on the preceding page. The text provides a detailed discussion of the oracle at Dodona, citing various ancient sources including Homer, Zenodotus, Suidas, Cineas, Thrasybulus, Epaphroditus, Acestodorus, Herodian, and Mnaseas. It mentions the existence of two Dodonas (one in Epirus and one in Thessaly) and concludes with the origin of the proverb concerning the Dodonaean cauldron (Δωδωναῖον χαλκεῖον). Full text: ἔχοντας ἐπιφανὲς μαντεῖον· „τὸν δ’ ἐς Δωδώνην φάτο βήμεναι“ (ξ 327, τ 296). ἐπικέκληκε δὲ Ἀχιλλεὺς τὸν ἐν τῇ Θεσσαλίᾳ γειτνιῶντα θεόν, ὡς καὶ ὁ Πάνδαρος εὔχεται τῷ Λυκηγενεῖ (Δ 119) καὶ ὁ Χρύσης τῷ Σμινθεῖ (Α 39)“. τὸν δὲ Δωδωναῖον ἔλεγον καὶ Νάιον. Ζηνόδοτος (p. 116 Düntzer) δὲ γράφει Φηγωναῖε, ἐπεὶ ἐν Δωδώνῃ πρῶτον φηγὸς ἐμαντεύετο. καὶ Σουίδας (FGrHist 602 F 11c) δέ φησι Φηγωναίου Διὸς ἱερὸν εἶναι ἐν Θεσσαλίᾳ καὶ τοῦτον ἐπικαλεῖσθαι. ἕτεροι δὲ γράφουσι Βωδωναῖε· πόλιν γὰρ εἶναι Βωδώνην, ὅπου τιμᾶται. Κινέας (FGrHist 603 F 2) δέ φησι πόλιν ἐν Θεσσαλίᾳ εἶναι καὶ φηγὸν καὶ τὸ τοῦ Διὸς μαντεῖον εἰς Ἤπειρον μετενεχθῆναι. ὠνόμασται δὲ κατὰ Θρασύβουλον (FHG II 464a), ὡς Ἐπαφρόδιτος ὑπομνηματίζων τὸ β Αἰτίων (fr. 57 Braswell/Billerbeck = fr. 55 Lünzner), ἀπὸ Δωδώνης μιᾶς τῶν Ὠκεανίδων νυμφῶν. Ἀκεστόδωρος (FHG II 464a) δὲ ἀπὸ Δωδώνου τοῦ Διὸς καὶ Εὐρώπης. εἰκὸς δ’ ἀπὸ Δώδωνος ποταμοῦ, ὃν παρατίθησιν ὁ τεχνικὸς ἐν τῷ α τῆς Καθόλου (Hdn. 1, 24, 23–24) λέγων οὕτως· „Δώδων ποταμὸς Ἠπείρου“. Διτταὶ δ’ εἰσὶ Δωδῶναι, αὕτη καὶ ἡ ἐν Θετταλίᾳ, καθάπερ ἄλλοι καὶ Μνασέας (fr. 16 τῶν πολλὰ λαλούντων, ἢ ὅτι τὸ χαλκεῖον πληττόμενον ἤχει ὑπὸ μάστιγος, ἢ ὅτι τῇ βίᾳ τῶν ἀνέμων ἤχει. ἀφ’ οὗ ἡ παροιμία. The page contains a continuation of entry 248 (Δωδώνη) from the previous page, focusing on grammatical variants of the name Dodona (Δωδών, Δωδῶνος, Δωδῶνι, Δωδῶνα, Δωδώ). It includes citations from Sophocles (fr. 460 Radt, fr. 455 Radt, Trach. 171-172), Callimachus (fr. 483 Pfeiffer), Euphorion (fr. 4 Lightfoot), and Simmias of Rhodes (fr. 10 Powell). The text ends mid-sentence: διόπερ ἔοικεν ὁ τεχνικὸς (Hdn. μεταπλασμὸν ἡγεῖσθαι. τὸ ἐθνικὸν ταύτης ἄρρητον ὡς <ἀποκοπὴν> πεπονθυίας· εἰ δέ τις σχηματίσειεν, ἔσται Δωδώνιος, ὡς Πλευρῶνος Πλευρώνιος, Καλυδῶνος Καλυδώνιος. τῆς μέντοι Δωδώνης Δωδωναῖος. Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ (FGrHist 1 F 108) „Μολοσσῶν πρὸς μεσημβρίης οἰκέουσι Δωδωναῖοι“. καὶ Ὅμηρος (Π 233) „Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε“. καὶ Κρατῖνος Ἀρχιλόχοις (fr. 5 Kassel/Austin [PCG IV 124]) „Δωδωναίῳ κυνί, βωλοκόπῳ τίτθῃ γεράνῳ προσεοικώς“. καὶ τὸ θηλυκὸν Δωδωνίς ἀπὸ τοῦ Δωδώνη, ὡς Παλλήνη Παλληνίς. Ἀπολλώνιος (1,527 = 4,583) „στεῖραν Ἀθηναίη Δωδωνίδος ἥρμοσε φηγοῦ“. καὶ Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ ἀκανθοπλῆγι (fr. 456 Radt) „τὰς θεσπιῳδοὺς ἱερέας Δωδωνίδας“. Ἀπολλόδωρος δ’ ἐν α̅ Περὶ θεῶν (FGrHist 244 F 88) τὸν Δωδωναῖον οὕτως ἐτυμολογεῖ „καθάπερ οἱ τὸν Δία Δωδωναῖον μὲν καλοῦντες ὅτι δίδωσιν ἡμῖν τὰ ἀγαθά, Πελασγικὸν δὲ ὅτι τῆς γῆς πέλας ἐστίν“. ἔστι καὶ „Δωδωναῖον χαλκίον“ παροιμία (Zen. 6,5 [I 162 Leutsch/Schneidewin]) ἐπὶ τῶν πολλὰ λαλούντων, ὡς μὲν ὁ Δήμων (FGrHist 327 F 20a) φησίν „ἀπὸ τοῦ τὸν ναὸν τοῦ Δωδωναί- ου Διὸς τοίχους μὴ ἔχοντα, ἀλλὰ τρίποδας πολλοὺς ἀλλήλων πλησίον, ὥστε τὸν ἑνὸς ἁπτόμενον παραπέμπειν διὰ τῆς ψαύσεως τὴν ἐπήχησιν ἑκάστῳ, καὶ διαμένειν τὸν ἦχον ἄχρις ἄν τις τοῦ ἑνὸς ἐφάψηται“. ἡ παροιμία δὲ οὔ φησιν εἰ μὴ χαλκίον ἕν, ἀλλ’ οὐ λέβητας ἢ τρίποδας πολλούς. προσθετέον οὖν τῷ περιηγητῇ Πολέμωνι (fr. 30 Preller) ἀκριβῶς τὴν Δωδώνην ἐπισταμένῳ καὶ Ἀριστείδῃ τὰ τούτου μεταγραφότι, λέγοντι κατὰ τὴν β (FHG IV 326 F 30) „ἐν τῇ Δωδώνῃ στῦλοι β παράλληλοι καὶ παρεγγὺς ἀλλήλων. καὶ ἐπὶ μὲν θατέρου χαλκίον ἐστὶν οὐ μέγα τοῖς δὲ νῦν παραπλήσιον λέβησιν, ἐπὶ δὲ θατέρου παιδάριον ἐν τῇ δεξιᾷ χειρὶ μαστίγιον ἔχον· οὗ κατὰ τὸ δεξιὸν μέρος ὁ τὸ λεβήτιον ἔχων κίων ἕστηκεν. ὅταν οὖν ἄνεμον συμβῇ πνεῖν, τοὺς τῆς μάστιγος ἱμάντας χαλκοῦς ὄντας ὁμοίως τοῖς ἀληθινοῖς ἱμᾶσιν αἰωρουμένους ὑπὸ τοῦ πνεύματος συνέβαινε ψαύειν τοῦ χαλκίου καὶ τοῦτο ἀδιαλείπτως ποιεῖν, ἕως ἂν ὁ ἄνεμος διαμένῃ“. „καὶ κατὰ μέντοι τοὺς ἡμετέρους <χρόνους>“, φησὶν ὁ Ταρραῖος (fr. 3 Linnenkugel), „ἡ μὲν λαβὴ τῆς μάστιγος <διασέσωσται>, οἱ δὲ ἱμάντες The page contains the continuation of entry 250 (Δωδώνη), including an explanation of the proverb 'Δωδωναῖον χαλκίον' and a quotation from Menander's Arrhephoros (fr. 65 Kassel/Austin). Text: ἀποπεπτώκασιν. παρὰ μέντοι τῶν ἐπιχωρίων τινὸς ἠκούσαμεν ὡς, ἐπείπερ ἐτύπτετο μὲν <τὸ χαλκίον> ὑπὸ μάστιγος ἤχει δ’ ἐπὶ πολὺν χρόνον, ὡς χειμερίου τῆς Δωδώνης ὑπαρχούσης, εἰκότως εἰς παροιμίαν περιεγένετο. μέμνηται αὐτῆς Μένανδρος ἐν Ἀρρηφόρῳ (fr. 65 Kassel/Austin [PCG VI 2,76] = fr. 60 Sandbach) ἐὰν δὲ κινήσῃ μόνον τὴν Μυρτίλην ταύτην τίς, ἢ τίτθην καλῇ, πέρας <οὐ> ποιεῖ λαλιᾶς· τὸ Δωδωναῖον ἄν τις χαλκίον, ὃ λέγουσιν ἠχεῖν, ἂν παράψῃθ’ ὁ παριών, τὴν ἡμέραν ὅλην, καταπαύσαι θᾶττον ἢ ταύτην λαλοῦσαν· νύκτα γὰρ προσλαμβάνει.
Translation pending
146 Δωδώνη· πόλις τῆς Μολοσσίδος ἐν Ἠπείρῳ, καθ’ ἣν Δωδωναῖος Ζεύς· „Δωδώνης μεδέων“ (Π 234). καὶ Διονύσιος (430) „Δωδώνης ἤπειρος ἀπείριτος ἐκτετάνυσται“. Φιλόξενος δ’ ὁ τὴν Ὀδύσσειαν ὑπομνηματίζων (fr. 402 Theodoridis) δύο φησί, Θετταλικὴν καὶ Θεσπρωτικήν, οὕτως· „Δωδώνην νῦν φησι τὴν Θεσπρωτικὴν ἐν ᾗ τὸ μαντεῖον ἐκ τῆς δρυός, ἑτέρα δὲ ἡ Θετταλικὴ ἀφ’ ἧς ὁ Ἀχιλλεὺς καλεῖ τὸν Δία“. ἔοικε δὲ οὕτως ἐπιλελῆσθαι τὸ „ἀμφὶ δὲ Σελλοὶ | σοὶ ναίουσ’ ὑποφῆται ἀνιπτόποδες χαμαιεῦναι“ (Π 234–35). πῶς γὰρ τούτων μέμνηται ἀπὸ τῆς Θετταλικῆς καλῶν αὐτόν; οὕτω δὲ καὶ Ἐπαφρόδιτος ἐν τῇ π τῆς Ἰλιάδος (fr. 35 Braswell/Billerbeck = fr. 39 Lünzner) „τιμᾷ τοὺς ἐν Δωδώνῃ
Translation pending
147 Δωνεττῖνοι· ἔθνος Μολοσσικόν. Ῥιανὸς δ̅ Θεσσαλικῶν (FGrHist 265 F 15 = fr. 30 Powell) „αὐτὰρ Δωνεττῖνοι ἰδ’ ὀτρηροὶ Κεραῖνες“. καὶ ἐν τῇ ζ̅ (FGrHist 265 F 22 = fr. 38 Powell) „ἑπτὰ δὲ Δωνεττῖνοι, ἀτὰρ δυοκαίδεκα Κᾶρες“.
Translation pending
Δωνεττῖνοι· ἔθνος Μολοσσικόν. Ῥιανὸς δ̅ Θεσσαλικῶν (FGrHist 265 F 15 = fr. 30 Powell) „αὐτὰρ Δωνεττῖνοι ἰδ’ ὀτρηροὶ Κεραῖνες“.
Translation pending
148 Δῶρα· νῆσος ἐν τῷ Περσικῷ κόλπῳ, καθὰ Στράβων ις̅ (16,3,7 [C 767,4]) „τὸν δὲ Μαζήνην ἐπάρχειν νήσου τινὸς τῶν ἐν τῷ Περσικῷ κόλπῳ, καλεῖσθαι δὲ τὴν νῆσον Δῶρα“. ὁ νησιώτης Δωρίτης, ὡς τοῦ Στάγειρα Σταγειρίτης Ἄβδηρα Ἀβδηρίτης. οὕτω καὶ Ὧρος (Reitzenstein, Gesch. p. 317). εἰ δὲ τῷ τῆς χώρας τύπῳ χαρακτηρισθῆναι δεῖ, Δωρηνός ὡς Σωφηνός Ἀραξηνός Νισιβηνός.
Translation pending
Δῶρα· νῆσος ἐν τῷ Περσικῷ κόλπῳ. Στράβων ις̅ (16,3,7 [C 767,4]). ὁ νησιώτης Δωρίτης, εἰ δὲ τῷ τῆς χώρας τύπῳ, Δωρηνός ὡς Ἀραξηνός.
Translation pending
149 Δώριον· πόλις μία τῶν τριῶν ὧν Ὅμηρος (Β 594) μνημονεύει „καὶ Πτελεὸν καὶ Ἕλος καὶ Δώριον“. Δικαίαρχος δὲ τέσσαρας ταύτας εἶναί φησι, καὶ Πτελέας, οὐ Πτελεόν τὴν μίαν καλεῖ, κατὰ τὸ πρῶτον τοῦ Βίου τῆς Ἑλλάδος βιβλίον (fr. 61 Wehrli) „τῶν δ’ ἐν τῇ Πελασγιώτιδι χώρᾳ Δωριέων κατοικούντων μέρος τι μετὰ τῶν ἐν ταῖς ἐσ[χάταις] τῶν εἰς Κρήτην υλόμενον αὐτοῦ κ The page contains fragmentary Greek text continuing from a previous lemma entry, likely related to Δωρίς or Δώριον. It includes fragments reconstructed from other sources (e.g., Epaphroditos, Dositheos) mentioning Thamyras and the naming of Dorion. Text: ων· τὴν πρότε[ρον...] Δωρίδα καλ[ουμένην...] ᾤκισε· κυτι[...] ὕστερον οἵ μ[ετὰ...] ἐν Πελοπ[οννήσῳ...] μονα ἄρ[... σαν· τὸ δ[...] ἐν πεδ[ίῳ... Ἐπαφρό]διτος (fr. 69 Braswell/Billerbeck = fr. 28 Lünzner) ... ἐν Δωρίῳ τ[ῷ περὶ Μεσσήνην, καθά φησι Δωσίθεος (FGrHist 54 F 2), τὸν Θαμύραν εὑρεῖν τὴν] ἁρμονίαν καὶ τῆς [πόλεως ἐπώνυμον προσα]γορεῦσαι Δώριον. εἶ[ναι δὲ ταύτην τὸ σύστημα] οὗ πρῶτον ἐν δελ[φοῖς ἐπίδειξιν ποιήσασθαι]. Continuation of entry 253 (Δωρίς). The page contains fragmented text and citations regarding the Doric people and their migrations, including references to Thucydides (3,92,4) and Herodotus (1,56,2–3). Greek text includes: στήματι τούτῳ | ...ρεῦσαι τοὺς ἄλλους | ...ιοι γὰρ ἀφ’ ὧν | [τὸ ἐθνικὸν Δώριος. καὶ | Δωριεύ]ς ὡς Σουνιεύς ... γνώμην εἶχον τὴν ἀποικίαν ἐκπέμπειν τοῖς τε Τραχινίοις βουλόμενοι καὶ Δωριεῦσι τιμωρεῖν (Th. 3,92,4). Ἡρόδοτος δὲ ἐν τῇ α (1,56,2–3) περὶ τοῦ Δωρικοῦ γένους φησὶ πολυπλάνητον αὐτὸ καλῶν καὶ δεικνὺς οὕτως· „τὸ δὲ πολυπλάνητον κάρτα· ἐπὶ μὲν“. γὰρ Δευκαλίωνος βασιλέως ᾤκεε τὴν Φθιῶτιν, ἐπὶ δὲ Δώρου τοῦ Ἕλληνος τὴν ὑπὸ τὴν Ὄσσαν τε καὶ τὸν Ὄλυμπον χώρην καλεομένην Ἱστιαιῶτιν, ἐκ δὲ Ἱστιαιώτιδος ὡς ἐξανέστη ὑπὸ Καδμείων, ᾤκεεν ἐν Πίνδῳ Μακεδνὸν καλεόμενον, ἐντεῦθεν δὲ αὖτις εἰς τὴν Δρυοπίδα μετέβη, καὶ ἐκ τῆς Δρυοπίδος οὕτως ἐς Πελοπόννησον ἐλθὸν Δωρικὸν ἐκλήθη«. καὶ οἱ Κρῆτες Δωριεῖς ἐκαλοῦντο (τ 177) „Δωριέες τε τριχάϊκες δῖοί τε Πελασγοί«. περὶ ὧν ἱστορεῖ Ἄνδρων (FGrHist 10 F 16b), Κρητὸς ἐν τῇ νήσῳ βασιλεύοντος Τέκταφον τὸν Δώρου τοῦ Ἕλληνος, ὁρμήσαντα ἐκ τῆς ἐν Θετταλίᾳ τότε μὲν Δωρίδος νῦν δὲ Ἱστιαιώτιδος καλουμένης, ἀφικέσθαι εἰς Κρήτην μετὰ Δωριέων τε καὶ Ἀχαιῶν καὶ Πελασγῶν τῶν οὐκ ἀπαράντων εἰς Τυρρηνίαν. μέμνηται τῆς Δωρίδος τῆς Θετταλικῆς Χάραξ ἐν ζ (FGrHist 103 F 6) τῇδε γράφων περὶ Θεσσαλοῦ τοῦ Αἰάτου νικήσαντος τοὺς ἐν Ἄρνῃ Βοιωτούς· „ὁ δὲ Θεσσαλὸς οὐδὲ τῆς τετάρτης μοίρας τὴν ἐπωνυμίαν μετέβαλεν, ἀλλ’ Ἱστιαιῶτιν αὐτὴν ὡς πρὶν καλεῖσθαι εἴασε. κεῖται δὲ πρὸς δυσμῶν τῆς Πίνδου. Δῶρος δὲ αὐτὴν ὁ Ἕλληνος εἰλήχει τὰ πρῶτα καὶ Δωρὶς ἀπ᾿ ἐκείνου ἐκαλεῖτο πρότερον, ὕστερον δὲ Ἱστιαιῶτις μετωνομάσθη“.
149 Dōrion: a city, one of the three which Homer (Il. 2.594) mentions: “both Pteleon and Helos and Dōrion.” But Dicaearchus says that there are four of these, and he calls the one Pteleas, not Pteleon, in the first book of the Life of Greece (fr. 61 Wehrli): “Of the Dorians dwelling in the territory of Pelasgiotis, a certain portion together with those in the furthest parts of those who sailed to Crete settled it, the place formerly called Doris … he settled; later those who … in the Peloponnese … [something] alone … the D[orion] in the plain …” Epaphroditos (fr. 69 Braswell/Billerbeck = fr. 28 Lünzner) [says that] in Dorion, the one near Messene, as Dositheus reports (FGrHist 54 F 2), Thamyras discovered harmonia and made the city eponymous, naming it Dōrion. And this is the system of which he first gave a public display at Delphi.
Continuation of entry 253 (Dōris). The page contains fragmentary text and citations regarding the Dorian people and their migrations, including references to Thucydides (3.92.4) and Herodotus (1.56.2–3). The Greek text includes: “from this formation … the others flowed … for from these [comes] the ethnic Dōrios, and Dōrieus as Sounieus … they had the intention of sending out the colony, wishing both to assist the Trachinians and to take vengeance on the Dorians” (Thuc. 3.92.4). And Herodotus in the first book (1.56.2–3), speaking about the Dorian race, says that it is much-wandering, calling it such and showing it thus: “and its wanderings were indeed very many. For under Deucalion’s kingship it dwelt in Phthiotis; but under Dorus son of Hellen [it dwelt] in the land under Ossa and Olympus, called Histiaiotis; and when it was driven out from Histiaiotis by the Cadmeans, it dwelt in Pindos, called ‘Makednon’; and from there again it migrated to Dryopis, and from Dryopis, after coming thus into the Peloponnese, it was called ‘Dorian’.” And the Cretans were called Dorians (Od. 19.177): “and Dorians in three tribes and noble Pelasgians.” And Andron (FGrHist 10 F 16b) relates about these matters that, when Kretos was king in the island, Tektaphos, the son of Dorus son of Hellen, setting out from the region in Thessaly then called Doris but now Histiaiotis, arrived in Crete with Dorians and Achaeans and Pelasgians, those who had not departed for Tyrrhenia. Charax too mentions the Thessalian Doris in the seventh book (FGrHist 103 F 6), writing as follows about Thessalos son of Aeatos, who defeated the Boeotians in Arne: “But Thessalos did not even change the name of the fourth portion, but allowed it to be called Histiaiotis, as before. It lies to the west of Pindos. And Doros son of Hellen first held it, and from him it was formerly called Doris, but later it was renamed Histiaiotis.”
Δώριον· πόλις μία τῶν τριῶν. Ὅμηρος (Β 594) „καὶ Πτελεὸν <καὶ> Ἕλος καὶ Δώριον“. Δοσίθεος (FGrHist 54 F 2) ἐν αὐτῇ τῇ πόλει φησὶν ὑπὸ Θαμύρα εὑρεθῆναι τὴν Δώριον ἁρμονίαν. τὸ ἐθνικὸν Δώριος καὶ Δωριεύς καὶ Δωριάν καὶ θηλυκὸν Δωρίς.
Dōrion: a city, one of the three. Homer (Il. 2.594): “and Pteleon and Helos and Dōrion.” Dositheus (FGrHist 54 F 2) says that in this very city the “Dōrion harmonia” was discovered by Thamyras. The ethnic is Dōrios and Dōrieus and Dōrian, and the feminine Dōris.
Δώριον· πόλις μία τῶν τριῶν. Ὅμηρος (Β 594) „καὶ Πτελεὸν <καὶ> Ἕλος καὶ Δώριον“. Δοσίθεος (FGrHist 54 F 2) ἐν αὐτῇ τῇ πόλει φησὶν ὑπὸ Θαμύρα εὑρεθῆναι τὴν Δώριον ἁρμονίαν. τὸ ἐθνικὸν Δώριος καὶ Δωριεύς καὶ Δωριάν καὶ θηλυκὸν Δωρίς. The page contains fragmentary Greek text continuing from a previous lemma entry, likely related to Δωρίς or Δώριον. It includes fragments reconstructed from other sources (e.g., Epaphroditos, Dositheos) mentioning Thamyras and the naming of Dorion. Text: ων· τὴν πρότε[ρον...] Δωρίδα καλ[ουμένην...] ᾤκισε· κυτι[...] ὕστερον οἵ μ[ετὰ...] ἐν Πελοπ[οννήσῳ...] μονα ἄρ[... σαν· τὸ δ[...] ἐν πεδ[ίῳ... Ἐπαφρό]διτος (fr. 69 Braswell/Billerbeck = fr. 28 Lünzner) ... ἐν Δωρίῳ τ[ῷ περὶ Μεσσήνην, καθά φησι Δωσίθεος (FGrHist 54 F 2), τὸν Θαμύραν εὑρεῖν τὴν] ἁρμονίαν καὶ τῆς [πόλεως ἐπώνυμον προσα]γορεῦσαι Δώριον. εἶ[ναι δὲ ταύτην τὸ σύστημα] οὗ πρῶτον ἐν δελ[φοῖς ἐπίδειξιν ποιήσασθαι]. Continuation of entry 253 (Δωρίς). The page contains fragmented text and citations regarding the Doric people and their migrations, including references to Thucydides (3,92,4) and Herodotus (1,56,2–3). Greek text includes: στήματι τούτῳ | ...ρεῦσαι τοὺς ἄλλους | ...ιοι γὰρ ἀφ’ ὧν | [τὸ ἐθνικὸν Δώριος. καὶ | Δωριεύ]ς ὡς Σουνιεύς ... γνώμην εἶχον τὴν ἀποικίαν ἐκπέμπειν τοῖς τε Τραχινίοις βουλόμενοι καὶ Δωριεῦσι τιμωρεῖν (Th. 3,92,4). Ἡρόδοτος δὲ ἐν τῇ α (1,56,2–3) περὶ τοῦ Δωρικοῦ γένους φησὶ πολυπλάνητον αὐτὸ καλῶν καὶ δεικνὺς οὕτως· „τὸ δὲ πολυπλάνητον κάρτα· ἐπὶ μὲν“. γὰρ Δευκαλίωνος βασιλέως ᾤκεε τὴν Φθιῶτιν, ἐπὶ δὲ Δώρου τοῦ Ἕλληνος τὴν ὑπὸ τὴν Ὄσσαν τε καὶ τὸν Ὄλυμπον χώρην καλεομένην Ἱστιαιῶτιν, ἐκ δὲ Ἱστιαιώτιδος ὡς ἐξανέστη ὑπὸ Καδμείων, ᾤκεεν ἐν Πίνδῳ Μακεδνὸν καλεόμενον, ἐντεῦθεν δὲ αὖτις εἰς τὴν Δρυοπίδα μετέβη, καὶ ἐκ τῆς Δρυοπίδος οὕτως ἐς Πελοπόννησον ἐλθὸν Δωρικὸν ἐκλήθη«. καὶ οἱ Κρῆτες Δωριεῖς ἐκαλοῦντο (τ 177) „Δωριέες τε τριχάϊκες δῖοί τε Πελασγοί«. περὶ ὧν ἱστορεῖ Ἄνδρων (FGrHist 10 F 16b), Κρητὸς ἐν τῇ νήσῳ βασιλεύοντος Τέκταφον τὸν Δώρου τοῦ Ἕλληνος, ὁρμήσαντα ἐκ τῆς ἐν Θετταλίᾳ τότε μὲν Δωρίδος νῦν δὲ Ἱστιαιώτιδος καλουμένης, ἀφικέσθαι εἰς Κρήτην μετὰ Δωριέων τε καὶ Ἀχαιῶν καὶ Πελασγῶν τῶν οὐκ ἀπαράντων εἰς Τυρρηνίαν. μέμνηται τῆς Δωρίδος τῆς Θετταλικῆς Χάραξ ἐν ζ (FGrHist 103 F 6) τῇδε γράφων περὶ Θεσσαλοῦ τοῦ Αἰάτου νικήσαντος τοὺς ἐν Ἄρνῃ Βοιωτούς· „ὁ δὲ Θεσσαλὸς οὐδὲ τῆς τετάρτης μοίρας τὴν ἐπωνυμίαν μετέβαλεν, ἀλλ’ Ἱστιαιῶτιν αὐτὴν ὡς πρὶν καλεῖσθαι εἴασε. κεῖται δὲ πρὸς δυσμῶν τῆς Πίνδου. Δῶρος δὲ αὐτὴν ὁ Ἕλληνος εἰλήχει τὰ πρῶτα καὶ Δωρὶς ἀπ᾿ ἐκείνου ἐκαλεῖτο πρότερον, ὕστερον δὲ Ἱστιαιῶτις μετωνομάσθη“.
Translation pending
149 Δώριον· πόλις μία τῶν τριῶν ὧν Ὅμηρος (Β 594) μνημονεύει „καὶ Πτελεὸν καὶ Ἕλος καὶ Δώριον“. Δικαίαρχος δὲ τέσσαρας ταύτας εἶναί φησι, καὶ Πτελέας, οὐ Πτελεόν τὴν μίαν καλεῖ, κατὰ τὸ πρῶτον τοῦ Βίου τῆς Ἑλλάδος βιβλίον (fr. 61 Wehrli) „τῶν δ’ ἐν τῇ Πελασγιώτιδι χώρᾳ Δωριέων κατοικούντων μέρος τι μετὰ τῶν ἐν ταῖς ἐσ[χάταις] τῶν εἰς Κρήτην υλόμενον αὐτοῦ κ
Translation pending
150 Δῶρος· πόλις Φοινίκης. Ἑκαταῖος Ἀσίᾳ (FGrHist 1 F 275) „μετὰ δὲ ἡ πάλαι Δῶρος, νῦν δὲ Δῶρα καλεῖται“. καὶ οὕτως Ἰώσηπος αὐτὴν καλεῖ ἐν ε τῆς Ἰουδαϊκῆς ἱστορίας (5,83) „ἀπὸ μὲν Ἰορδάνου μέχρι Δώρων πόλεως“. καὶ πάλιν (5,87) „Ἀζώτῳ καὶ Δώροις ὁριζόμενοι“. καὶ ἐν ϛ (6,330) „εἶναί τι γύναιον ἐν πόλει Δώρῳ“. καὶ πάλιν (6,330) „ὅτε ἧκεν εἰς τὴν Δῶρον“. καὶ Κλαύδιος Ἰόλαος ἐν γ Φοινικικῶν (FGrHist 788 F 2) „μετὰ Καισάρειαν Δῶρα κεῖται βραχεῖα πολίχνη, Φοινίκων αὐτὴν οἰκούντων, οἳ διὰ τὸ ὑπόπετρον τῶν {τε} αἰγιαλῶν καὶ τὸ πορφύρας γόνιμον συνελθόντες καλιάς αὐτοῖς ᾠκοδομήσαντο καὶ περιβαλόμενοι χάρακας, ὡς ὑπήκουεν αὐτοῖς τὰ τῆς ἐργασίας, τεμνόμενοι τὰς πέτρας διὰ τῶν ἐξαιρουμένων λίθων τὰ τείχη κατεβάλοντο καὶ τὴν εὔορμον χηλὴν ὅπως <οἷόν> τε ἀσφαλῶς ἔθεντο, ἐπώνυμον αὐτὴν τῇ πατρίῳ γλώσσῃ Δώρ καλοῦντες. οἱ δ’ ῞Ελληνες χάριν τοῦ τῆς φωνῆς εὐπροφόρου καλεῖν ἀρκοῦνται Δῶρα τὴν πόλιν. καί τινες ἱστοροῦσι Δῶρον τὸν Ποσειδῶνος οἰκιστὴν αὐτῆς γεγονέναι“. καὶ Ἀρτεμίδωρος Δῶρα τὴν πόλιν οἶδεν ἐν Ἐπιτομῇ τῶν ια (Epit. fr. 15 Stiehle) „συνεχῶς δ᾽ ἐστὶ Στράτωνος πύργος, εἶτα ἔνι Δῶρα ἐπὶ χερσονησοειδοῦς τόπου κείμενον πολισμάτιον, ἀρχομένου τοῦ ὄρους τοῦ Καρμήλου“. καὶ ἐν θ Γεωγραφουμένων (fr. 111 Stiehle) τὸ αὐτό. Ἀπολλόδωρος δὲ Δῶρον καλεῖ ἐν Χρονικῶν δ (FGrHist 244 F 19) „εἰς Δῶρον οὖσαν ἐπιθαλάττιον πόλιν“. καὶ Ἀλέξανδρος ἐν Ἀσίᾳ (SH 29) „Δῶρός τ᾽ ἀγχίαλός τ᾽ Ἰόπη προὔχουσα θαλάσσης“. καὶ Χάραξ ια (FGrHist 103 F 29) „Τρύφων ἐν Δώρῳ τῆς κοίλης Συρίας πόλει πολιορκούμενος ὑπ᾽ Ἀντιόχου ἔφυγεν εἰς Πτολεμαΐδα τὴν Ἄκην λεγομένην“. τὸ ἐθνικὸν Δωρίτης, ὃ καὶ ταῖς δύο καταλήξεσιν ἀναλογεῖ, τῇ μὲν Δῶρα Δωρίτης, ὡς Στάγειρα Σταγειρίτης, ὡς εἴρηται, τῆς δὲ Δῶρος ὁμοίως Δωρίτης, <ὡς> Σκίρος Σκιρίτης, χῶρος χωρίτης, μέσος μεσίτης, Κοπτὸς Κοπτίτης, Δίολκος Διολκίτης. Παυσανίας δὲ ἐν τῇ τῆς πατρίδος αὐτοῦ κτίσει (FGrHist 854 F 1) Δωριεῖς αὐτοὺς καλεῖ τῇδε γράφων· „Τύριοι Ἀσκαλωνῖται Δωριεῖς Ῥαφανεῶται“, ὥστε παρὰ τὴν Δῶρον τὸ Δώριον εἶναι, οὗ ἂν εἴη τὸ Δωριεύς, ὡς τοῦ Χήσιον τὸ Χησιεύς. ἔστι καὶ Καρίας Δῶρος πόλις, ἣν συγκαταλέγει ταῖς πόλεσιν ταῖς Καρικαῖς Κρατερὸς ἐν τῷ Περὶ ψηφισμάτων γ̄ (FGrHist 342 F 1) „Καρικὸς φόρος· Δῶρος, Φασηλῖται“.
150 Dōros: a city of Phoenicia. Hecataeus in the Asia (FGrHist 1 F 275): ‘Next is the city formerly called Dōros, but now called Dōra.’ And Josephus likewise calls it thus in Book 5 of the Jewish War (5.83): ‘from the Jordan as far as the city of Dōra.’ And again (5.87): ‘bounded by Azotus and Dōra.’ And in Book 6 (6.330): ‘that there was a certain woman in the city of Dōros.’ And again (6.330): ‘when he came to Dōron.’ And Claudius Iolaus in Book 3 of the Phoenician Matters (FGrHist 788 F 2): ‘After Caesarea lies Dōra, a small township, inhabited by Phoenicians, who, on account of the under‑rocky character of the shores and the suitability of the place for purple‑fishing, gathered together and built for themselves huts, and, throwing up palisades around them, in order that the working conditions might be under their control, by cutting the rocks and using the stones they quarried out, threw down the cliffs and so contrived a well‑harbored roadstead, placing it as securely as possible, and they called the place in their native tongue Dōr, giving it this as an eponym. The Greeks, however, for the sake of an easier pronunciation of the sound, are content to call the city Dōra. And some relate that Dōros, son of Poseidon, was its founder.’ And Artemidorus knows the city as Dōra in the Epitome of Book 11 (Epit. fr. 15 Stiehle): ‘Next in succession is the Tower of Straton; then there is Dōra, a small town situated on a place resembling a peninsula, where Mount Carmel begins.’ And in Book 9 of the Geographoumena (fr. 111 Stiehle) the same. Apollodorus, however, calls it Dōron in Book 4 of the Chronicles (FGrHist 244 F 19): ‘to Dōron, which is a city on the sea.’ And Alexander in the Asia (SH 29): ‘And Dōros by the sea, and Iopē projecting into the sea.’ And Charax in Book 11 (FGrHist 103 F 29): ‘Tryphon, being besieged in Dōros, a city of Coele Syria, by Antiochus, fled to Ptolemaïs, called Akē.’ The ethnic adjective is Dōritēs, which corresponds to both endings: for Dōra, Dōritēs, like Stageira, Stageiritēs, as has been said; and for Dōros likewise Dōritēs, as Skīros, Skiritēs, chōros, chōritēs, mesos, mesitēs, Koptos, Koptitēs, Diolkos, Diolkitēs. But Pausanias in his account of the foundation of his native city (FGrHist 854 F 1) calls them Dōrieis, writing thus: ‘Tyrians, Ascalonites, Dōrieis, Raphaneotai,’ so that alongside Dōra there exists Dōrion, from which would come Dōrieus, as from Chēsion comes Chēsieus. There is also a city Dōros in Caria, which Krateros in Book 3 of his On Decrees (FGrHist 342 F 1) includes among the Carian cities: ‘Caria’s tribute: Dōros, Phaselītai.’
Δῶρος· πόλις Φοινίκης, ὡς καὶ Ἰώσηπος (5,83. 87, etc.) καὶ ἄλλοι. τὸ ἐθνικὸν Δωρίτης. Παυσανίας (FGrHist 854 F 1) δὲ Δωριεῖς αὐτούς φησιν. ἔστι καὶ Καρίας πόλις.
Dōros: A city of Phoenicia, as also Josephus (5.83, 87, etc.) and others [attest]. The ethnic is Dōritēs. Pausanias (FGrHist 854 F 1), however, calls them Dōrieis. There is also a city of Caria [of this name].
Δῶρος· πόλις Φοινίκης, ὡς καὶ Ἰώσηπος (5,83. 87, etc.) καὶ ἄλλοι. τὸ ἐθνικὸν Δωρίτης. Παυσανίας (FGrHist 854 F 1) δὲ Δωριεῖς αὐτούς φησιν. ἔστι καὶ Καρίας πόλις. ῞Ελληνες χάριν τοῦ τῆς φωνῆς εὐπροφόρου καλεῖν ἀρκοῦνται Δῶρα τὴν πόλιν. καί τινες ἱστοροῦσι Δῶρον τὸν Ποσειδῶνος οἰκιστὴν αὐτῆς γεγονέναι“. καὶ Ἀρτεμίδωρος Δῶρα τὴν πόλιν οἶδεν ἐν Ἐπιτομῇ τῶν ια (Epit. fr. 15 Stiehle) „συνεχῶς δ᾽ ἐστὶ Στράτωνος πύργος, εἶτα ἔνι Δῶρα ἐπὶ χερσονησοειδοῦς τόπου κείμενον πολισμάτιον, ἀρχομένου τοῦ ὄρους τοῦ Καρμήλου“. καὶ ἐν θ Γεωγραφουμένων (fr. 111 Stiehle) τὸ αὐτό. Ἀπολλόδωρος δὲ Δῶρον καλεῖ ἐν Χρονικῶν δ (FGrHist 244 F 19) „εἰς Δῶρον οὖσαν ἐπιθαλάττιον πόλιν“. καὶ Ἀλέξανδρος ἐν Ἀσίᾳ (SH 29) „Δῶρός τ᾽ ἀγχίαλός τ᾽ Ἰόπη προὔχουσα θαλάσσης“. καὶ Χάραξ ια (FGrHist 103 F 29) „Τρύφων ἐν Δώρῳ τῆς κοίλης Συρίας πόλει πολιορκούμενος ὑπ᾽ Ἀντιόχου ἔφυγεν εἰς Πτολεμαΐδα τὴν Ἄκην λεγομένην“. τὸ ἐθνικὸν Δωρίτης, ὃ καὶ ταῖς δύο καταλήξεσιν ἀναλογεῖ, τῇ μὲν Δῶρα Δωρίτης, ὡς Στάγειρα Σταγειρίτης, ὡς εἴρηται, τῆς δὲ Δῶρος ὁμοίως Δωρίτης, <ὡς> Σκίρος Σκιρίτης, χῶρος χωρίτης, μέσος μεσίτης, Κοπτὸς Κοπτίτης, Δίολκος Διολκίτης. Παυσανίας δὲ ἐν τῇ τῆς πατρίδος αὐτοῦ κτίσει (FGrHist 854 F 1) Δωριεῖς αὐτοὺς καλεῖ τῇδε γράφων· „Τύριοι Ἀσκαλωνῖται Δωριεῖς Ῥαφανεῶται“, ὥστε παρὰ τὴν Δῶρον τὸ Δώριον εἶναι, οὗ ἂν εἴη τὸ Δωριεύς, ὡς τοῦ Χήσιον τὸ Χησιεύς. ἔστι καὶ Καρίας Δῶρος πόλις, ἣν συγκαταλέγει ταῖς πόλεσιν ταῖς Καρικαῖς Κρατερὸς ἐν τῷ Περὶ ψηφισμάτων γ̄ (FGrHist 342 F 1) „Καρικὸς φόρος· Δῶρος, Φασηλῖται“.
Translation pending
150 Δῶρος· πόλις Φοινίκης. Ἑκαταῖος Ἀσίᾳ (FGrHist 1 F 275) „μετὰ δὲ ἡ πάλαι Δῶρος, νῦν δὲ Δῶρα καλεῖται“. καὶ οὕτως Ἰώσηπος αὐτὴν καλεῖ ἐν ε τῆς Ἰουδαϊκῆς ἱστορίας (5,83) „ἀπὸ μὲν Ἰορδάνου μέχρι Δώρων πόλεως“. καὶ πάλιν (5,87) „Ἀζώτῳ καὶ Δώροις ὁριζόμενοι“. καὶ ἐν ϛ (6,330) „εἶναί τι γύναιον ἐν πόλει Δώρῳ“. καὶ πάλιν (6,330) „ὅτε ἧκεν εἰς τὴν Δῶρον“. καὶ Κλαύδιος Ἰόλαος ἐν γ Φοινικικῶν (FGrHist 788 F 2) „μετὰ Καισάρειαν Δῶρα κεῖται βραχεῖα πολίχνη, Φοινίκων αὐτὴν οἰκούντων, οἳ διὰ τὸ ὑπόπετρον τῶν {τε} αἰγιαλῶν καὶ τὸ πορφύρας γόνιμον συνελθόντες καλιάς αὐτοῖς ᾠκοδομήσαντο καὶ περιβαλόμενοι χάρακας, ὡς ὑπήκουεν αὐτοῖς τὰ τῆς ἐργασίας, τεμνόμενοι τὰς πέτρας διὰ τῶν ἐξαιρουμένων λίθων τὰ τείχη κατεβάλοντο καὶ τὴν εὔορμον χηλὴν ὅπως <οἷόν> τε ἀσφαλῶς ἔθεντο, ἐπώνυμον αὐτὴν τῇ πατρίῳ γλώσσῃ Δώρ καλοῦντες. οἱ δ’
Translation pending
151 Δώτιον· πόλις Θεσσαλίας, ὅπου μετῴκησαν οἱ Κνίδιοι, ὧν ἡ χώρα Κνιδία. Καλλίμαχος ἐν τοῖς ὕμνοις (Cer. 24)· „οὔπω τὰν Κνιδίαν, ἔτι Δώτιον ἱρὸν ἔναιον“. ἐκλήθη δὲ ἀπὸ Δωτίας τῆς Ἐλάτου. Φερεκύδης (FGrHist 3 F 172) δὲ ἀπὸ Δώτιος τοῦ Ἀστερίου καὶ Ἀμφικτυόνης τῆς Φθίου. ὡς δὲ Ἀρχῖνος (FGrHist 604 F 3), ἀπὸ Δώτου τοῦ Νεώνου τοῦ Ἕλληνος. Μνασέας (fr. 27 Cappelletto) δ’ ἀπὸ Δώτου τοῦ Πελασγοῦ. ἔστι δὲ τὸ πεδίον αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ ἰδίοις ὄρεσι περιεχόμενον. ὁ πολίτης Δωτιεύς. Σοφοκλῆς Λαρισαίοις (fr. 380 Radt) „καί μοι τρίτον ῥίπτοντι Δωτιεὺς ἀνὴρ | ἀγχοῦ προσῆψεν Ἔλατος ἐν δισκήματι“. καὶ ἐν Λημνίαις προτέραις (fr. 386 The page contains the continuation of a lemma entry (likely Δώτιον, which would have been entry 252 or similar) discussing various grammatical forms (Δωτηίς, Δωτιάς, Δώτιον) and citations from authors such as Rhianus, Sophocles, Apollonius Rhodius, Antimachus, Dionysius, and Herodian. The Greek text continues: Radt) „Φερητίδης τ’ Ἄδμητος ἠδ’ | ὁ Δωτιεὺς | Λαπίθης Κόρωνος“. τὸ θηλυκὸν Δωτηίς. Ῥιανὸς ἐν δ Μεσσηνιακῶν (FGrHist 265 F 39 = fr. 50 Powell) „αὐδὴν εἰσάμενος Δωτηίδι Νικοτελείῃ“. καὶ Δωτιάς, ὡς Ἰλιάς τοῦ Ἰλιεύς. Σοφοκλῆς ἐν Πηλεῖ (fr. 492 Radt) „βασιλεὺς χώρας τῆς Δωτιάδος“. καὶ Ἀπολλώνιος ὁ Ῥόδιος ἐν Ῥόδου κτίσει (fr. 10 Powell) „ὅσσα τε γαίης | †ἔργα τε† Δωτιάδος πρότεροι κάμον Αἱμονιῆες“. καὶ Ἀντίμαχος ἐν β Λύδης (fr. 85 Matthews = fr. 72 Wyss) „φεύγοντας γαίης ἔκτοθι Δωτιάδος“. καὶ οὐδέτερον Δώτιον, Διονύσιος ἐν α Γιγαντιάδος (fr. 27 Livrea = fr. 15a Heitsch) „καὶ κελάδων Σπερχειός, ἔχουσι δὲ Δώτια τέμπεα“. καὶ τὸ ἑνικὸν ἐν τῷ β (fr. 29 Livrea = fr. 15b Heitsch) „καὶ κενεὸν βρόντησε λέβης ἀνὰ Δώτιον ἄργος“. ἐκλήθη δὲ Δώτιον ἀπὸ Δώτου τοῦ Πελασγοῦ παιδός, ὡς Ἡρωδιανὸς ἐν η (1,214,19–20) „Δῶτος ὁ Πελασγοῦ, ἀφ’ οὗ τὸ Δώτιον πεδίον“. ἐκ πε- The text on this page is a continuation of lemma 258 (Δώριον) from the previous page. It concludes the entry with a discussion on the variants Δώριον and Δώτιον, citing Horos and Hesiod. Continuation text: ριττοῦ τοίνυν Ὧρος ἐν τοῖς Ἐθνικοῖς τῇδε γράφει (Reitzenstein, Gesch. p. 316) „καὶ τὰ περὶ Θάμυριν ἐν Δωρίῳ παριστοροῦντος τοῦ ποιητοῦ (Β 594–600), πάλιν Ἡσίοδος (fr. 66 Most = fr. 65 Merkelbach/West) Δωτίῳ ἐν πεδίῳ φάσκει αὐτὸν τετυφλῶσθαι“. συντάσσει γὰρ τοῦτο τοῖς διχογραφουμένοις πρωτοτύποις τῶν ἐθνικῶν. ἐπάγει γοῦν· „οὐ γὰρ ὡς ἡ Καλχηδὼν καὶ Καρχηδὼν καὶ τὰ τοιαῦτα λέγεται. ἡ μὲν γὰρ διὰ τοῦ λ περὶ τὸν Πόντον, ἡ δὲ διὰ τοῦ ρ {πρὸ} τῆς Λιβύης“. ἡμεῖς δὲ προὔφθημεν δείξαντες διὰ πολλῶν μαρτυριῶν ἕτερον <τὸ> διὰ τοῦ ρ Δώριον καὶ ἕτερον τὸ διὰ τοῦ τ Δώτιον.
151 Dōtion: a city of Thessaly, to which the Cnidians migrated, whose territory is Cnidian. Callimachus in the Hymns (Cer. 24): “not yet the Cnidian land: I still dwelt in holy Dōtion.” It was named from Dōtia, daughter of Elatus. But Pherecydes (FGrHist 3 F 172) says it was named from Dōtios, son of Asterios and Amphictyonē, daughter of Phthios. And, according to Archinos (FGrHist 604 F 3), from Dōtos, son of Neōn, son of Hellēn. Mnaseas (fr. 27 Cappelletto) again [derives it] from Dōtos, son of Pelasgos. The plain itself is a separate entity, enclosed by its own independent mountain ranges. The demonym is Dōtieus. Sophocles in the Larisaioi (fr. 380 Radt): “and as I cast for the third time, a man of Dōtion, / Elatos, came close and grazed me with the discus.” And in the earlier Lemniai (fr. 386 Radt): “and Pheretidēs Admetos and / the man of Dōtion, / the Lapith, son of Koronos.”
The feminine is Dōtis. Rhianos in the fourth book of the Messēniaka (FGrHist 265 F 39 = fr. 50 Powell): “raising his voice to Dōtis Nikoteleia.” And [there is also the form] Dōtias, like Ilias from Ilieus. Sophocles in the Peleus (fr. 492 Radt): “king of the land of Dōtias.” And Apollonius of Rhodes in the Foundation of Rhodes (fr. 10 Powell): “and all the [toil] they former Haemonians endured / on the land of Dōtias.” And Antimachus in the second book of the Lydē (fr. 85 Matthews = fr. 72 Wyss): “fleeing outside the land of Dōtias.” And the neuter form Dōtion: Dionysius in the first book of the Gigantiad (fr. 27 Livrea = fr. 15a Heitsch): “and the roaring Spercheios, and they possess the wooded glades of Dōtion.” And the singular in the second book (fr. 29 Livrea = fr. 15b Heitsch): “and the empty cauldron thundered over bright Dōtion.”
Moreover Dōtion was named from Dōtos, son of Pelasgos, as Herodian in the eighth book (1.214.19–20): “Dōtos, son of Pelasgos, from whom [comes the name of] the Dōtion plain.” Horos, from Perittos accordingly, writes thus in the Ethnika (Reitzenstein, Gesch., p. 316): “and regarding the account of Thamyris in Dōrion given by the Poet (Il. 2.594–600), Hesiod again (fr. 66 Most = fr. 65 Merkelbach/West) asserts that he was blinded in the plain of Dōtion.” For he aligns this with those original ethnic forms that are subject to divided readings. At any rate he adds: “for it is not like Chalkhēdōn and Karkhēdōn and such cases are said. For the one, with lambda, is by the Pontos, while the other, with rho, is [a city] before Libya.” But we have already anticipated him, showing by means of many testimonies that Dōrion with rho is one thing, and Dōtion with tau is another.
Δώτιον· πόλις Θεσσαλίας, ὅπου μετῴκησαν οἱ Κνίδιοι, ὧν ἡ χώρα Κνιδία. ἀπὸ Δωτίας τῆς Ἐλάτου κληθεῖσα, ἢ ἀπὸ Δώτιος ἢ ἀπὸ Δώτου. ὁ πολίτης Δωτιεύς. τὸ θηλυκὸν Δωτηίς καὶ Δωτιάς.
Dotion: a city of Thessaly, where the Cnidians resettled, whose territory is called Cnidia. It is so named from Dotia, the (district) of Elatus, or from Dotios, or from Dotos. The male citizen is a Dottieus. The feminine forms are Dottie and Dottias.
Δώτιον· πόλις Θεσσαλίας, ὅπου μετῴκησαν οἱ Κνίδιοι, ὧν ἡ χώρα Κνιδία. ἀπὸ Δωτίας τῆς Ἐλάτου κληθεῖσα, ἢ ἀπὸ Δώτιος ἢ ἀπὸ Δώτου. ὁ πολίτης Δωτιεύς. τὸ θηλυκὸν Δωτηίς καὶ Δωτιάς. The page contains the continuation of a lemma entry (likely Δώτιον, which would have been entry 252 or similar) discussing various grammatical forms (Δωτηίς, Δωτιάς, Δώτιον) and citations from authors such as Rhianus, Sophocles, Apollonius Rhodius, Antimachus, Dionysius, and Herodian. The Greek text continues: Radt) „Φερητίδης τ’ Ἄδμητος ἠδ’ | ὁ Δωτιεὺς | Λαπίθης Κόρωνος“. τὸ θηλυκὸν Δωτηίς. Ῥιανὸς ἐν δ Μεσσηνιακῶν (FGrHist 265 F 39 = fr. 50 Powell) „αὐδὴν εἰσάμενος Δωτηίδι Νικοτελείῃ“. καὶ Δωτιάς, ὡς Ἰλιάς τοῦ Ἰλιεύς. Σοφοκλῆς ἐν Πηλεῖ (fr. 492 Radt) „βασιλεὺς χώρας τῆς Δωτιάδος“. καὶ Ἀπολλώνιος ὁ Ῥόδιος ἐν Ῥόδου κτίσει (fr. 10 Powell) „ὅσσα τε γαίης | †ἔργα τε† Δωτιάδος πρότεροι κάμον Αἱμονιῆες“. καὶ Ἀντίμαχος ἐν β Λύδης (fr. 85 Matthews = fr. 72 Wyss) „φεύγοντας γαίης ἔκτοθι Δωτιάδος“. καὶ οὐδέτερον Δώτιον, Διονύσιος ἐν α Γιγαντιάδος (fr. 27 Livrea = fr. 15a Heitsch) „καὶ κελάδων Σπερχειός, ἔχουσι δὲ Δώτια τέμπεα“. καὶ τὸ ἑνικὸν ἐν τῷ β (fr. 29 Livrea = fr. 15b Heitsch) „καὶ κενεὸν βρόντησε λέβης ἀνὰ Δώτιον ἄργος“. ἐκλήθη δὲ Δώτιον ἀπὸ Δώτου τοῦ Πελασγοῦ παιδός, ὡς Ἡρωδιανὸς ἐν η (1,214,19–20) „Δῶτος ὁ Πελασγοῦ, ἀφ’ οὗ τὸ Δώτιον πεδίον“. ἐκ πε- The text on this page is a continuation of lemma 258 (Δώριον) from the previous page. It concludes the entry with a discussion on the variants Δώριον and Δώτιον, citing Horos and Hesiod. Continuation text: ριττοῦ τοίνυν Ὧρος ἐν τοῖς Ἐθνικοῖς τῇδε γράφει (Reitzenstein, Gesch. p. 316) „καὶ τὰ περὶ Θάμυριν ἐν Δωρίῳ παριστοροῦντος τοῦ ποιητοῦ (Β 594–600), πάλιν Ἡσίοδος (fr. 66 Most = fr. 65 Merkelbach/West) Δωτίῳ ἐν πεδίῳ φάσκει αὐτὸν τετυφλῶσθαι“. συντάσσει γὰρ τοῦτο τοῖς διχογραφουμένοις πρωτοτύποις τῶν ἐθνικῶν. ἐπάγει γοῦν· „οὐ γὰρ ὡς ἡ Καλχηδὼν καὶ Καρχηδὼν καὶ τὰ τοιαῦτα λέγεται. ἡ μὲν γὰρ διὰ τοῦ λ περὶ τὸν Πόντον, ἡ δὲ διὰ τοῦ ρ {πρὸ} τῆς Λιβύης“. ἡμεῖς δὲ προὔφθημεν δείξαντες διὰ πολλῶν μαρτυριῶν ἕτερον <τὸ> διὰ τοῦ ρ Δώριον καὶ ἕτερον τὸ διὰ τοῦ τ Δώτιον.
Translation pending
151 Δώτιον· πόλις Θεσσαλίας, ὅπου μετῴκησαν οἱ Κνίδιοι, ὧν ἡ χώρα Κνιδία. Καλλίμαχος ἐν τοῖς ὕμνοις (Cer. 24)· „οὔπω τὰν Κνιδίαν, ἔτι Δώτιον ἱρὸν ἔναιον“. ἐκλήθη δὲ ἀπὸ Δωτίας τῆς Ἐλάτου. Φερεκύδης (FGrHist 3 F 172) δὲ ἀπὸ Δώτιος τοῦ Ἀστερίου καὶ Ἀμφικτυόνης τῆς Φθίου. ὡς δὲ Ἀρχῖνος (FGrHist 604 F 3), ἀπὸ Δώτου τοῦ Νεώνου τοῦ Ἕλληνος. Μνασέας (fr. 27 Cappelletto) δ’ ἀπὸ Δώτου τοῦ Πελασγοῦ. ἔστι δὲ τὸ πεδίον αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ ἰδίοις ὄρεσι περιεχόμενον. ὁ πολίτης Δωτιεύς. Σοφοκλῆς Λαρισαίοις (fr. 380 Radt) „καί μοι τρίτον ῥίπτοντι Δωτιεὺς ἀνὴρ | ἀγχοῦ προσῆψεν Ἔλατος ἐν δισκήματι“. καὶ ἐν Λημνίαις προτέραις (fr. 386
Translation pending